چالش شفافیت blockchain در سازمان ها

این مقاله در مورد چالش های برنامه های کاربردی blockchain در مشاغل و بخش دولتی مربوط به درجه بیش از حد شفافیت بحث می شود. ما ابتدا به انواع داده های حساس درگیر در الگوهای مختلف موارد استفاده از blockchain اشاره می کنیم. سپس ما استدلال می کنیم که پیامدهای قرار گرفتن در معرض اطلاعات blockchains ناشی از ذخیره سازی و اجرای معاملات تکثیر شده فراتر از درگیری های اغلب ذکر شده با "حق فراموش شدن" GDPR است و ممکن است مشکل ساز تر از آنچه پیش بینی شده است. به طور خاص ، ما تجارت بین محافظت از اطلاعات حساس و افزایش کارآیی فرآیند را از طریق قراردادهای هوشمند نشان می دهیم. ما همچنین بررسی می کنیم که چه میزان مجوز و کاربردهای جدید فن آوری های رمزنگاری شده مانند هویت های خودسوزی و اثبات آگاهی صفر می تواند به غلبه بر چالش شفافیت کمک کند و بنابراین به عنوان کاتالیزور برای پذیرش blockchain و انتشار در سازمان ها عمل می کند.

روی نسخه خطی کار می کنید؟

از رایج ترین اشتباهات خودداری کنید و نسخه خطی خود را برای ویراستاران ژورنال آماده کنید.

معرفی

در یک دهه گذشته ، بیت کوین ، اتریوم و سایر ارزهای رمزنگاری شده به سرعت راه خود را از بینش انقلابی چند Cypherpunks به یک خانواده تقریباً اصلی دارایی های مالی و برنامه های غیر متمرکز تبدیل کرده اند. به عنوان مثال ، بانک سرمایه گذاری مورگان استنلی اخیراً اعلام کرد که اکنون به مشتریان ثروتمند خود بیت کوین یا سایر مواجهه با رمزنگاری ارائه می دهد ، در حالی که سرمایه گذاری سرمایه گذاری گلدمن ساکس و جی پی مورگان حتی شروع به کار بر روی ارائه کامل فرصت های سرمایه گذاری cryptocurrency برای مشتریان خود (میسون ، می کنیم. 2021 ؛ پونسیانو ، 2021). علاوه بر این ، بسیاری از دارایی های دیجیتالی مبتنی بر blockchain یا نشانه ها با ، به عنوان مثال ، هدف از نوسانات کم (stablecoins) و دسترسی به خدمات (ابزار) (Oliveira و همکاران ، 2018) در حال شکوفایی هستند که تحت اصطلاح مالی غیر متمرکز محبوب شده است(defi) (Zetzsche و همکاران ، 2020). به طور کلی ، فرصت های مربوط به بازارهای مالی مبتنی بر blockchain و نشانه گذاری اکنون به عنوان یک روند اساسی برای اقتصاد در نظر گرفته می شود (Alt ، 2020 ؛ Sunyaev et al. ، 2021). محققان در اوایل نیز فرصت های اتخاذ فناوری blockchain را فراتر از بخش مالی بررسی کرده اند و انتظار می رود پیشرفت های قابل توجهی ، به عنوان مثال ، از نظر تغییر ناپذیری داده ها ، قابلیت همکاری و ردیابی (Beck et al. ، 2018 ؛ Ferdous et al. ، 2019). علاوه بر این ، فرصتی برای اجرای قوانین بین احزاب تجاری در یک blockchain می تواند سطح جدیدی از اعتماد را تسهیل کند و تا حدی ، blockchains را جایگزین واسطه ها کند (Alt ، 2020 ؛ Beck et al. ، 2017 ؛ Bons et al. ، 2020). محققان و دست اندرکاران در انتشارات و نمونه های متعدد در میان ، از جمله دیگر ، مدیریت زنجیره تأمین (گونچول و همکاران ، 2020 ؛ کویروز و همکاران ، 2019) و انرژی ، سلامت ، تحرک و بخش دولتی را مورد بررسی قرار داده اند (Andoni et al.، 2019 ؛ Fridgen et al. ، 2019 ؛ Shi et al. ، 2020 ؛ Warkentin & Orgeron ، 2020).

در جدول 1 خلاصه ای از چالش هایی که سازمانها در پذیرش blockchain با آن روبرو هستند. در این مقاله ، ما استدلال می کنیم که چرا شفافیت بیش از حد را یکی از دلایل اصلی عدم مشاهده پذیرش blockchain می دانیم. با تکیه بر کار قبلی ، ما در مورد اینکه چرا پردازش تکرار شده داده ها در blockchains اغلب با سیاست ها و مقررات سازمانها در ارتباط با تجارت حساس و اطلاعات مشتری مغایرت دارد ، بحث می کنیم (Kaengiesser و همکاران ، 2021 ؛ Pedersen et al. ، 2019 ؛ Toufaily et al. 2021). غیر عملی بودن حذف داده های قبلی از یک دفتر نزدیک به تغییر ناپذیر این مسائل را تشدید می کند (ریگر و همکاران ، 2019). فراخوان های اولیه برای تحقیق در مورد پیامدهای حریم خصوصی blockchains اشاره کرده است که محققان باید صریحاً موضوعات مرتبط با قرار گرفتن در معرض اطلاعات حساس را در نظر بگیرند (راسی و همکاران ، 2019). در این زمینه ، Kaengießer و همکاران.(2020) ، به عنوان مثال ، در حال حاضر در درک دقیق تر از معاملات مرتبط با منظر فنی نقش داشته است. با این حال ، ما دریافتیم که مباحث مربوط به شفافیت اغلب به اطلاعات شخصی محدود می شود و حق فراموشی GDPR (شلینگر و همکاران ، 2021) یا یک چالش اساسی در نظر گرفته نشده است (به عنوان مثال ، لاکسی و ون هوک ، 2021). برخی از محققان حتی blockchain را به عنوان یک فناوری مناسب برای افزایش حریم خصوصی می دانند (به عنوان مثال ، به نمای کلی در کارگر ، 2020 مراجعه کنید). در طول مشارکت ما در بیش از 10 پروژه در تحرک ، انرژی و بخش دولتی در سه سال گذشته که در آن راه حل های مبتنی بر blockchain را طراحی ، پیاده سازی و ارزیابی کردیم ، در ابتدا با دیدگاه های مشابهی در بین ذینفعان روبرو شدیم ، که این نیز با یافته ها هماهنگ استتوسط پلات و همکاران.(2021). در این پروژه ها ، قرار گرفتن در معرض اطلاعات حساس اغلب باعث ایجاد برنامه های مبتنی بر Blockchain از اثبات اولیه مفهوم گرفته تا اکوسیستم های بزرگتر بسیار دشوار می شود ، نیاز به تغییرات قابل توجهی در معماری دارد و باعث افزایش پیچیدگی یا محدود کردن دامنه در نظر گرفته شده در ابتدا می شود.

برای ارائه درک مشترک از زمینه های کاربردی فناوری blockchain که ما برای نشان دادن پیامدهای شفافیت بیش از حد استفاده می کنیم ، ابتدا برخی از پیش زمینه ها را در مورد فناوری blockchain معرفی می کنیم ، الگوهای مورد استفاده مشترک را استخراج می کنیم و نمونه هایی را برای اطلاعات حساس درگیر می کنیم. ما سپس به چالش اساسی شفافیت در بسیاری از این الگوهای و مشکلات مربوطه که توسعه دهندگان و تصمیم گیرندگان در مشاغل و موسسات هنگام مفهوم سازی یا مقیاس گذاری برنامه های blockchain شرکت ها با آن روبرو هستند ، اشاره می کنیم. ما همچنین نشان می دهیم که چه میزان مجوزهای مجاز و برخی از تحولات اخیر در استفاده عملی از ابزارهای رمزنگاری ممکن است به کاهش چالش شفافیت کمک کند. ما با خلاصه کردن نتایج اصلی خود و شناسایی راه های تحقیقات آینده نزدیک هستیم.

زمینه

blockchain یک نوع لجر توزیع شده خاص است که بر روی یک شبکه همتا به همتا ساخته شده است که در آن تمام داده ها در چندین سرورهای (گره) به روش تحمل گسل تکرار می شوند (Butijn و همکاران ، 2020). مدیریت داده های توزیع شده جسمی و سازمانی غیر متمرکز و در عین حال هماهنگ شده از طریق یک ساختار فقط ضمیمه انجام می شود که در آن دسته از معاملات (بلوک ها) به صورت خطی از طریق نشانگر هش (زنجیره ای) به صورت خطی متصل می شوند (Beck et al. ، 2017). گره ها تصمیم می گیرند که کدام بلوک ها را ضمیمه کنند و چگونه می توانند معاملات را در یک بلوک از طریق مکانیسم اجماع سفارش دهند (Wüst & Gervais ، 2018). با توجه به اکثر شبکه در یک معیار خاص مانند نرخ هش (اثبات کار) ، سهم رمزنگاری (اثبات سهام) ، یا تعداد یا شهرت گره ها (مبتنی بر رای گیری یا اثبات اجماع اقتدار) صادقانه است ،این تضمین اجرای صحیح معاملات و تغییر ناپذیری عملی دفترچه است. معاملات می توانند یک پرداخت ساده یا اجرای یک برنامه (قرارداد هوشمند) را نشان دهند که کد آن از طریق معامله قبلی مشخص شده است (Butijn و همکاران ، 2020). اعتماد به نفس که اجرای معامله عواقب در نظر گرفته شده است و نمی تواند به صورت گذشته نگر تغییر کند بدون نیاز به تکیه بر در دسترس بودن و صداقت یک نهاد خاص ، اغلب به عنوان اعتماد دیجیتال گفته می شود (Nofer et al. ، 2017).

یک طبقه بندی مشترک بین blockchains بدون مجوز ، جایی که هر نهاد می تواند در اجماع شرکت کند ، و blockchain های مجاز ، که در آن فقط نهادهای منتخب می توانند این نقش را به عنوان مثال در یک کنسرسیوم از صنعت یا بخش دولتی انجام دهند (Beck et al. ، 2018 ؛ Wüst& Gervais ، 2018). blockchains بدون مجوز عمومی است ، یعنی هر نهاد می تواند وضعیت مربوط به دفترچه را بارگیری و بخواند. در مقابل ، blockchain های مجاز اغلب - اما نه همیشه - خصوصی هستند ، یعنی فقط نهادهای مجاز دسترسی را خوانده اند (روسی و همکاران ، 2019). از آنجا که مشارکت فعال در اجماع به طور معمول شامل دریافت ، خواندن ، ذخیره سازی و اجرای معاملات و به روزرسانی دفترچه محلی بر این اساس است ، گره های شرکت کننده در اجماع زیر مجموعه ای از اشخاص با دسترسی به خواندن هستند. همچنین توجه به این نکته حائز اهمیت است که به این معنا ، بسیاری از blockchains مورد استفاده در بخش دولتی خصوصی و مجاز هستند ، زیرا فقط توسط نهادهای منتخب اداره می شوند و در دسترس هستند (ریگر و همکاران ، 2019).

اجرای منطق تجارت از طریق قراردادهای هوشمند از نظر فنی از سوء رفتار توسط شرکت کنندگان در مورد فرد جلوگیری می کند و اعتماد به انجام صحیح فرآیندها را ایجاد می کند (بونز و همکاران ، 2020). به عنوان مثال ، blockchain Ethereum حتی می تواند بستر سیستم عامل ها ، به طور خاص برای برنامه های مالی (Buterin ، 2013) در نظر گرفته شود اما برای اهداف کلی تر در نظر گرفته شده است. سیستم های اطلاعاتی مبتنی بر blockchain برای استفاده در سازمانها نیز می توانند به عنوان جایگزینی برای شخص ثالث مورد اعتماد شناخته شوند-به عنوان مثال ، اگر ذینفعان نتوانند در مورد صاحب پلتفرم بالقوه توافق کنند زیرا از قدرت بازار مربوطه می ترسند. blockchains و قراردادهای هوشمند از این رو فرصتی برای اجرای انواع برنامه های کاربردی که شامل چندین سازمان در همان بستر خنثی با ضمانت های قوی در مورد صحت و عدم بازپرداخت معاملات است ، فراهم می کند (بونز و همکاران ، 2020 ؛ Fridgen و همکاران ، 2019)وادبا این حال ، بعید به نظر می رسد که blockchains یک جایگزین کاملاً فنی برای کلیه خدمات تأسیس شده واسطه های قابل اعتماد امروز ارائه دهد (Fridgen et al. ، 2021).

فراتر از این اشتراک، برنامه های بلاک چین بسیار ناهمگن هستند و می توانند با موارد استفاده متفاوتی همراه شوند. در حالی که تحقیقات قبلاً طبقه بندی های مختلفی را ارائه کرده است، اغلب با تمرکز نسبتاً فنی (به عنوان مثال، Xu et al.، 2018 را ببینید)، تا کنون هیچ تمرکزی بر روی انواع داده های حساس درگیر نشده است. از این رو ما برخی از الگوهای مورد استفاده (پرداخت، اسناد مقاوم در برابر دستکاری، مدیریت گردش کار بین سازمانی، خدمات فراگیر، هویت های دیجیتال، توکن سازی و اقتصاد ماشینی) را ارائه می کنیم تا نشان دهیم که چه نوع اطلاعات حساسی می توانند شامل شوند. ما مکرراً از این الگوهای مورد استفاده، که در جدول 2 خلاصه می کنیم، برای نشان دادن چالش های شفافیت مرتبط و رویکردهای راه حل در بخش های بعدی استفاده خواهیم کرد.

احتمالاً شناخته شده ترین کاربرد فناوری بلاک چین، پرداخت های دیجیتال است. در این زمینه، ارز دیجیتال بیت کوین یک نمونه محبوب و مسلماً اساسی است (ناکاموتو، 2008). بسیاری از سهامداران همچنین پرداخت های مشروط مبتنی بر قرارداد هوشمند را یک برنامه جذاب می دانند. فناوری بلاک چین همچنین برای بهبود کارایی سیستم های پرداخت سنتی، به عنوان مثال، با تسهیل تسویه حساب بین بانکی یا برای ارزهای دیجیتالی که مستقیماً توسط بانک مرکزی صادر می شوند، آزمایش شده است (Dashkevich et al., 2020). این مثال ها می توانند شامل اطلاعات حساسی مانند درآمدها، هزینه ها، مانده ها، گردش مالی یا ابرداده های افراد و کسب وکارها باشند که فراوانی تعاملات بین مشاغل و افراد را نشان می دهد.

مستندات مقاوم در برابر دستکاری

Trust نقش اساسی در معاملات پرداخت دارد و از طریق تغییر عملی عملی اطلاعات ذخیره شده در blockchains تسهیل می شود. با این حال ، ذخیره سازی داده های مقاوم در برابر دستکاری می تواند برنامه های فراتر از پرداخت ها را برای جلوگیری از دستکاری-یا حداقل آشکار-از دستکاری سابق اطلاعات پردازش شده ، فراهم کند. به عنوان مثال ، یکی از چهار مورد استفاده اصلی برای زیرساخت های خدمات Blockchain اروپا ، اسناد رسمی است و به دنبال ارائه خدمات برای ایجاد مسیرهای حسابرسی دیجیتال قابل اعتماد است که به فرد اجازه می دهد یکپارچگی دیپلم یا اسناد اداری را اثبات کند (کمیسیون اروپا ، 2021). یکی دیگر از قسمت های کاربردی برای مستندات ضد Tamper ، Cardossier است که به شخص امکان جمع آوری و فروش داده های قابل اثبات در مورد اتومبیل های استفاده شده را می دهد ، بنابراین عدم تقارن اطلاعات در بازارها را کاهش می دهد (Zavolokina و همکاران ، 2020) و افزایش اعتماد مصرف کننده (Bauer et al. ، 2020)وادبنابراین ، داده های ضبط شده می توانند شخصاً قابل شناسایی باشند یا دارای ارزش تجاری باشند.

مدیریت گردش کار سازمانی متقابل

در دسترس بودن یک زیرساخت برای مستندات مقاوم در برابر دستکاری و توزیع به موقع اطلاعات در بسیاری از احزاب همچنین هماهنگی بین سازمانی فرآیندهای تجاری را امکان پذیر می کند. قراردادهای هوشمند می توانند کنترل رویداد ، تسهیل کنترل فرآیند و در دراز مدت ، اتوماسیون مراحل فرآیند انتخاب شده در روابط تجاری بین سازمانی را انجام دهند (Fridgen et al. ، 2018 ؛ Sturm et al. ، 2019). هماهنگی چنین فرایندهایی نیاز به دید اطلاعاتی مانند زمان ، فرکانس و استفاده از خدمات یا فرآیندها به سازمان های شخص ثالث برای امکان مدیریت گردش کار بین سازمانی دارد (Kaengiesser و همکاران ، 2021). یک نمونه بارز در بخش لجستیک ، Tradelens است ، یک بستر فعال شده با blockchain که هدف آن بهبود برنامه ریزی در امتداد زنجیره لجستیکی دریایی با برقراری ارتباط رویدادهای حمل و نقل در هنگام ردیابی ظروف حمل و نقل و دیجیتالی کردن اسناد مرتبط است (جنسن و همکاران ، 2019). نمونه دیگر از یک blockchain مجاز ، Mediledger است که از تزریق پزشکی جعلی در زنجیره های تأمین دارویی از طریق تبادل اطلاعات بهبود یافته بین ذینفعان مختلف و جلوگیری از هزینه های مضاعف پزشکی معتبر جلوگیری می کند (Mattke et al. ، 2019).

خدمات همه جا

بسیاری از خدمات در سیستم عامل های مبتنی بر blockchain حتی بدون نیاز به تعامل با یک تجارت یا سازمان دیگری در دسترس هستند. این خدمات همه جا از طریق قراردادهای هوشمند ارائه می شود. پس از انتشار ، قراردادهای هوشمند به طور معمول بدون تعمیر و نگهداری بیشتر توسط توسعه دهنده اصلی در دسترس باقی می مانند تا زمانی که blockchain زیربنایی همچنان ادامه یابد. بنابراین ، آنها می توانند بدون ارائه دهنده خدمات خدمات ارائه دهند. یک نمونه بارز سازندگان خودکار بازاریابی هستند که از طریق ارائه مکانیسم قیمت گذاری در یک قرارداد هوشمند ، مبادلات غیر متمرکز را تسهیل می کنند ، به عنوان مثال ، UNISWAP یا مدیریت اوراق بهادار سرمایه گذاری در Defi (گریگو و همکاران ، 2020 ؛ ورنر و همکاران ، 2021). یکی دیگر از نوع محبوب خدمات همه جا ، Oracles است که اطلاعاتی از دنیای خارجی ، مانند قیمت سهام ، داده های هواشناسی یا تأخیرهای پرواز ، در زنجیره ای ارائه می دهد. Oracles همچنین از طریق قراردادهای هوشمند اجرا می شود و اغلب از روشهای کشف حقیقت استفاده می کنند که ورودی های مختلف را با یکدیگر مقایسه می کنند و ترکیبی از مشوق ها و مجازات ها را برای اطمینان از داده های ارائه شده شامل می کنند (ال-بریکی و همکاران ، 2020).

هویت دیجیتالی

ارائه هویت های دیجیتالی را می توان به عنوان یک کاربرد ویژه برای خدمات همه جا در نظر گرفت. در بسیاری از برنامه ها ، بازنمایی های دیجیتالی اشخاص فیزیکی مورد نیاز است (Dietz & Peul ، 2019). شفافیت و مقاومت در برابر دستکاری بلاکچین ها در اوایل برای پیوند دادن اشخاص به کلیدهای عمومی استفاده شده است (کالدنر و همکاران ، 2015). از طرف دیگر ، فناوری blockchain همچنین مفهوم یک کیف پول دیجیتالی را محبوب کرده است که سازمان ها ، کاربران و چیزهای هوشمند می توانند ادعای نه تنها مالکیت ارزهای رمزنگاری شوند بلکه از هویت های دیجیتالی که به طور قابل توجهی از ویژگی ها و مجوزهای آنها گواهی می دهند ، ادعای می کنند. دفتر مهاجرت و پناهندگان آلمان در حال حاضر در این زمینه فعال است و در حال بررسی امکان ایجاد هویت دیجیتالی منحصر به فرد برای پناهندگان است که برای اهداف اداری در مرزهای سازمانی مناسب است (اصلاح و همکاران ، 2021).

نشانه سازی

علاوه بر هویت های منحصر به فرد برای افراد ، سازمان ها و ماشین ها ، blockchains همچنین می تواند بازنمایی های دیجیتالی از دارایی های کمیاب فیزیکی و دیجیتال را ایجاد کند. با این حال ، در این زمینه ، تأکید بر این نیست که این اشیاء بتوانند هویت خود را حفظ کنند بلکه آنها را با یک استخر جهانی خریداران بالقوه قابل معامله کنند. در حالی که نشانه های قارچ ، مانند واحدهای یک رمزنگاری ، نشانه های قابل تعویض هستند ، غیر قابل تغییر (NFT) بازنمایی دیجیتالی اشیاء فیزیکی یا دیجیتال منحصر به فرد مانند کلکسیون ، آثار هنری یا دارایی های بازی مجازی هستند. تغییر روابط مالکیت و ویژگی های چنین نشانه هایی بر روی blockchains ثبت شده است. NFT ها می توانند بلیط را نشان دهند (Regner و همکاران ، 2019) ، املاک و مستغلات ، خدمات ، آثار هنری یا سایر کارهای خلاقانه. نمونه بارز این است که GUTS است ، یک سیستم بلیط فروشی رویداد که به بازدید کنندگان این امکان را می دهد تا کنترل کامل بلیط خود را از جمله فروش مجدد آنها انجام دهند ، در حالی که به سازمان دهنده رویداد کنترل بازار ثانویه را از نظر قیمت می دهد. نشانه گذاری همچنین مالکیت کسری را امکان پذیر می کند ، از این طریق به طور بالقوه نقدینگی بازارهای غیرقانونی را افزایش می دهد (Whitaker & Kräussl ، 2020) و به سرمایه گذاران اجازه می دهد تا در مورد نحوه مدیریت دارایی زیربنایی رای دهند.

اقتصاد ماشین

در نهایت ، ماشین ها می توانند هویت و ارزش مبادله خود را از طریق نشانه ها حفظ کنند. ریزگردها می توانند فرآیندهای بین موجودات مختلف دستگاه را بهبود بخشند. با توجه به تحولات سریع در هوش مصنوعی و اینترنت اشیاء ، احتمالاً فقط یک موضوع زمان قبل از اینکه ماشین ها بتوانند به طور مستقل با یکدیگر تعامل داشته باشند (Jöhnk et al. ، 2021). با عدم وجود نظارت متمرکز و تصمیم گیری ، یک blockchain می تواند به عنوان یک فناوری و زیرساخت های مبتنی بر اعتماد باشد تا بتواند تبادل داده های استاد ، داده های پویا بلکه دارایی های دیجیتالی را بین چنین عوامل خودمختار فعال کند (Schweizer et al. ، 2020).

چالش شفافیت

در blockchains بدون مجوز عمومی ، هر بلوک ، از جمله کلیه معاملات که باید انجام شود ، به طور کلی برای هر گره پخش می شود. گره ها سپس هر معامله را ذخیره و بررسی می کنند و به روزرسانی های مربوطه را در کشور جهان محاسبه می کنند - نمایندگی کل در حال اجرا از کلیه معاملات قبلاً اجرا شده که به دلایل کارآیی حفظ می شود. پاورقی 1 این افزونگی ذاتی پردازش و ذخیره سازی داده ها در blockchains تحمل گسل را از طریق بررسی متقابل تسهیل می کند و ستون فقرات وعده blockchains را برای ارائه اعتماد دیجیتال تشکیل می دهد. از طرف دیگر ، تکثیر تعداد زیادی گره ، که برخی از آنها ممکن است قابل اعتماد نباشند ، یک شمشیر دو لبه است: به ناچار منجر به چالش های مرتبط با قرار گرفتن در معرض اطلاعات حساس مانند داده های مهم تجاری یا داده های کاربر قابل شناسایی شخصی می شود(پلات و همکاران ، 2021 ؛ ژانگ و همکاران ، 2019).

تا کنون ، به نظر می رسد نگرانی های شفافیت تنها نقش جزئی در ارزهای رمزپایه و کاربردهای مالی مرتبط با blockchain دارد. همانطور که شناخته شده است که آدرسهای نام مستعار blockchain کاربران اغلب می توانند به راحتی در افراد طبیعی یا سازمان ها نقشه برداری شوند (Biryukov & Tikhomirov ، 2019) ، اساساً ، امروزه کاربران یا شرکت های انفرادی تصمیم می گیرند که با بدگویی تصمیم بگیرند تا معاملات خود را فاش کنند و در نتیجه پرداخت های آنها ، سرمایه گذاری ها، استراتژی ها و قرار گرفتن در معرض خطر. با این وجود ، شفافیت بیش از حد در حال حاضر یک چالش بزرگ برای DEFI از منظر دیگر است: گره های تولید کننده بلوک نه تنها می توانند تصمیم بگیرند که معاملات را در بلوک بعدی شامل می شود بلکه در چه ترتیب نیز قرار دارد. از این رو ، آنها می توانند با مشاهده پیشنهادهای معامله ای که هنوز در یک بلوک (Mempool) گنجانده نشده اند ، سود بیشتری کسب کنند و آنها را به نفع خود انتخاب و سفارش دهند یا حتی آنها را بین معاملات شخصی که فقط به همین دلیل انجام می شود ، برای ایجاد آربیتراژ انجام دهند.(دایان و همکاران ، 2020). این نه تنها از دیدگاه نظارتی مشکل ساز است و به طور معمول در بازارهای تنظیم شده ممنوع است (مک کان ، 2000) بلکه می تواند منجر به مشوق های نادرست در اجماع شود که باعث کاهش امنیت زیرساخت های اساسی blockchain می شود.

در بسیاری از برنامه ها ، افشای داده ها به سایر گره های blockchain به طور پیش فرض اغلب با سیاست های داده شرکت ها ، انتظارات مشتریان و مقررات ضد انحصار و محافظت از داده ها و به طور خاص با "حق فراموش شدن" GDPR مغایرت دارد (شلینگر و همکاران ، همکاران ،2021). در حالی که افراد می توانند با پردازش و به اشتراک گذاری داده های خود موافق باشند ، می توانند طبق GDPR در مرحله بعدی حذف کنند. از آنجا که سازمان ها از به اشتراک گذاری اطلاعات شخصی قابل اثبات از طریق هویت های دیجیتال برای ساده سازی فرآیندها سود می بردند ، این معضل به عنوان مثال ، در توسعه راه حل هایی که به فرد امکان می دهد داده ها را به صورت برگشت پذیر با وجود تغییر ناپذیری فرض شده از blockchains حذف کند (به عنوان مثال ، Ateniese et al.. ، 2017 ؛ Deuber et al. ، 2019). با این وجود ، اجرای حذف تمام نسخه هایی که گره ها ممکن است ساخته اند از نظر فنی غیرممکن است. علاوه بر این ، اگر لازم باشد تلاش های اساسی برای حذف داده های محرمانه در مورد blockchain انجام شود ، ممکن است در وهله اول ایده خوبی برای تکرار آنها در بین گره های مختلف نباشد. از طرف دیگر ، GDPR همچنین الزامات مانند محدودیت هدف و حفظ حریم خصوصی را به طور پیش فرض ذکر می کند (هاک و همکاران ، 2021 ؛ شلنجر و همکاران ، 2021) که در حال حاضر تکرار اولیه داده ها توسط سازمان های متعدد است - بسیاری از آنها بعید نیستنددرگیر در فرآیند مرتبط - سوال برانگیز. بنابراین ، اگرچه Bélanger و Crossler (2011) به طور کلی توصیه می کنند که یک مطالعه حریم خصوصی اطلاعات در "سطح سازمان" ، به نظر می رسد که به طور خاص پیامدهای استفاده از فناوری blockchain را در مورد دید داده ها در نظر می گیرد.

ملاحظات مشابه برای اطلاعات حساس تجاری اعمال می شود: بنگاه هایی که مایل به استفاده از یک blockchain برای استفاده از الگوهای موردی مانند مدیریت گردش کار سازمانی برای به اشتراک گذاشتن داده ها یا بهبود هماهنگی فرآیندهای تجاری پراکنده و چند جانبه هستند ، از این رو باید از طریق پیامدهای احتمالی فکر کنندافشای داده های مهم و مهم در یک blockchain با جزئیات. به عنوان مثال ، یک روند گردش کار بین سازمانی را در نظر بگیرید. اگر اطلاعاتی مانند شناسه بخشی مرتبط با این گردش کار در یک blockchain ذخیره شود ، حداقل همه شرکت کنندگان که یک گره را اجرا می کنند به این داده ها دسترسی خواهند داشت و اغلب می توانند استنباط کنند که کدام یک از این نهادها در مراحل تولید مربوط به این شناسه قسمت درگیر بوده انداز آنجا که معاملات به صورت دیجیتالی امضا می شوند ، و الگوهای تکراری می توانند به ناشناخته سازی حسابها کمک کنند. از طرف دیگر ، اگر داده هایی مانند شناسه های قسمت در زنجیره ای ذخیره نشوند ، این روند به دلیل کمبود اطلاعاتی که هر یک از طرفین برای تأیید نهایی از آن نیاز دارند ، نمی توانند یکپارچه از طریق یک قرارداد هوشمند هماهنگ شوند.(بدر و همکاران ، 2021). این شامل اثبات کیفی اثبات است که نشان می دهد همه تأمین کننده هایی که به یک بخش کامپوزیت کمک کرده اند ، تأیید شده اند که مربوط به هویت دیجیتالی سازمان ها است. از طرف دیگر - و احتمالاً پیچیده تر - به عنوان مثال ، اثبات کمی از استحکام وجود دارد تا نشان دهد که یک تجارت فقط از فلزات گرانبهای با منابع اخلاقی یا انرژی سبز برای یک محصول خاص استفاده می کند. این موضوع به طور فزاینده ای در زمینه تنظیم مقررات مانند قانون جدید زنجیره تأمین اروپا ، که به عنوان مثال ، اخیراً توسط قانون زنجیره تأمین آلمان (دولت فدرال آلمان ، 2021) و افزایش تقاضا برای ردیابی کامل انتشار کربن ، مرتبط است ، اهمیت دارد. یک محصول خاص باعث ایجاد زنجیره تأمین آن شده است (Sundarakani و همکاران ، 2010). تحقیقات قبلاً پیشنهاد کرده است که از فناوری blockchain برای نظارت بر استفاده از منابع در تولید و لجستیک استفاده کند (Manupati و همکاران ، 2019) ، و به نظر می رسد که منابع توسط نشانه ها یک رویکرد مناسب برای جلوگیری از استفاده مضاعف است. با این حال ، در هر دو مورد ، ذینفعان اطلاعات زیادی را در مورد سایر نهادها و اقدامات آنها در زنجیره تأمین مشاهده می کنند که شرکای تجاری مستقیم آنها نیستند.

رمزگذاری و هش فقط به سناریوهای محدود کمک می کند

بسیاری از پروژه های blockchain تصمیم گرفته اند با قرار دادن داده ها بر روی یک blockchain فقط به صورت رمزگذاری شده یا هشدار ، مسائل مربوط به حریم خصوصی را کاهش دهند. با این روش ، اجماع را می توان در داده های مبهم یافت که هنوز هم می تواند برای اثبات یکپارچگی داده های اصلی بدون نیاز به تکرار مستقیم آن در blockchain استفاده شود (شلنجر و همکاران ، 2021). با این حال ، انتشار داده های رمزگذاری شده به طور خاص روی یک blockchain خطرناک است: در حالی که نرم افزار و پایگاه داده های معمولی می توانند به طور مرتب الگوریتم های رمزگذاری خود را به روز کنند تا از پیشرفت های جدید و سناریوهای تهدید استفاده کنند و همچنین به طور دوره ای آن را با یک الگوریتم جدید و امن تر رمزگذاری می کنند. تغییر ناپذیری دفترچه blockchain دلالت بر این دارد که داده های رمزگذاری شده تاریخی بدون چنین اصلاحاتی در معرض همه گره ها قرار می گیرند. در نتیجه ، blockchains ممکن است یک هدف وسوسه انگیز برای حملات رمزگشایی در آینده با نیروی بی رحمانه (Xu و همکاران ، 2021) یا رایانه های کوانتومی (لیندسی ، 2020) ایجاد کند. حتی اطلاعات هویت هشدهی در مورد blockchain می تواند مشکل ساز باشد ، به طور خاص اگر به طور مکرر به آن اشاره شود (Finck ، 2018 ؛ Marx et al. ، 2018).

هر دو رمزگذاری و هشویی نیز داده ها را تا حد زیادی بی فایده می کنند زیرا ورودی برای قراردادهای هوشمند از زمان بررسی شرایط یا انجام سایر محاسبات که معمولاً توسط قراردادهای هوشمند انجام می شود ، به طور کلی در داده های مبهم امکان پذیر نیست. پاورقی 2 برای استفاده از مزایای اعلام شده قراردادهای هوشمند ، خود کد ، ورودی و داده های خروجی برای سایر گره های blockchain قابل دسترسی هستند (Kaengiesser و همکاران ، 2021). به عنوان مثال ، با نگاهی به الگوهای مورد استفاده در مورد پرداخت و گردش کار بین سازمانی ، رویکرد رسیدگی به منطق تجاری مانند پرداخت مشروط یا حراج های با استفاده از قراردادهای هوشمند حاکی از این است که داده هایی که زیربنای این عملیات هستند (به عنوان مثال ، متغیرهایی که چک های مشروط بر روی آن قرار دارندروابط انجام شده یا مالکیت) باید در زنجیره ای در دسترس باشد زیرا در غیر این صورت ، گره ها نمی توانند با محاسبه تأثیر خود بر وضعیت جهان ، معامله جدیدی را تأیید کنند و نمی توانند دفترچه محلی خود را بر این اساس به روز کنند. با این حال ، این به اشتراک گذاری داده ها با گره های دیگر به طور پیش فرض ممکن است به نفع طرفی نباشد که کد را بنویسد یا داده های ورودی را در دست بگیرد (پلات و همکاران ، 2021). بنابراین ، در حالی که اسناد مقاوم در برابر دستکاری بدون چالش های مهم در حریم خصوصی و معاملات قابل دستیابی است ، مشخص نیست که چگونه فرایندهای هماهنگی یا خودکار که نیاز به ارائه ورودی های چند طرف در قراردادهای هوشمند دارند ، بدون شفافیت بیش از حد حاصل می شود.

تجارت اساسی بین دید محدود و کارآیی

این معضل بسیاری از موارد استفاده را مهار می کند که در آن اطلاعات لازم برای خودکارسازی فرآیندهای روی یک blockchain ممکن است برای سایر طرفین برای راز شرکت ها (نیاز به دانستن) یا دلایل تنظیم ضد انحصار نشان نداد. همچنین باعث می شود مشاغل مانند تأمین کننده هایی که مدل تجاری آنها مبتنی بر عدم تقارن اطلاعات است ، تمایلی به پیوستن به یک بستر مبتنی بر blockchain ندارند که می تواند روابط و فرآیندهای تجاری آنها را به نهادهای بالادست و پایین دست و رقبا نشان دهد. این مسئله به ویژه تأسف آور است زیرا تصور می شد همکاری بین بسیاری از مشاغل بالقوه رقیب در یک بستر خنثی یکی از مناطقی است که فناوری blockchain بالاترین پتانسیل اقتصادی را دارد. در حالی که کاهش اطلاعات عدم تقارن می تواند سودمند باشد ، آشکار کردن اطلاعات بالقوه حساس و اطلاعات مشتری به رقبا و سایر اشخاص ثالث اغلب آنقدر مشکل ساز است که مهار بارگذاری داده های مربوط به تجارت در یک blockchain به طور کامل است.

در مقایسه با سایر چالش های غالباً ذکر شده در مورد انتشار blockchain ، یک استدلال انتزاعی جالب نیز وجود دارد که چرا چالش شفافیت اساسی به نظر می رسد: موضوعاتی مانند ادغام با سیستم های میراث ، حاکمیت یا عملکرد می توانند با افزایش تدریجی دامنه فرآیندها و به طور تدریجی حل شوند. تعداد شرکت کنندگان در سیستم ، با بهینه سازی پروتکل ها و کد ها ، یا با بهبود قدرت محاسبه و پهنای باند با گذشت زمان (Sedlmeir و همکاران ، 2021a). در مقابل ، داده های به اشتراک گذاشته شده در یک blockchain کیفیت دیگری دارند: یا یک قطعه اطلاعات به blockchain نوشته شده و بنابراین در دسترس گره های دیگر است ، یا اینطور نیست. فراتر از چند مورد خاص از تکنیک های افشای اطلاعات آماری مانند حریم خصوصی دیفرانسیل در داده های بزرگ (Dwork ، 2006) ، به نظر می رسد یک سؤال باز است که چگونه می توان داده ها را به صورت تدریجی حساس تر کرد و در عین حال به عنوان ورودی های یک قرارداد هوشمند مفید باشد.، به عنوان مثال ، یک چک مشروط انجام می دهد.

بنابراین ، ما یک تجارت به ظاهر اساسی بین سود کارآیی و مسائل دید بیش از حد داده ها را مشاهده می کنیم (شکل 1 را ببینید). تمرکز بر عملکرد منطق کسب و کار و اتوماسیون فرآیندها از طریق قراردادهای هوشمند نیاز به ذخیره داده های مربوط به ورودی و خروجی مربوط به قرارداد هوشمند در زنجیره ای دارد که این امر باعث ایجاد مشکلات مربوط به رسیدگی به داده های حساس می شود. از طرف دیگر ، کاهش میزان اطلاعات موجود در زنجیره ای به این معنی است که اطلاعات کمتری برای استفاده در قراردادهای هوشمند وجود دارد و بنابراین ابزار را از blockchain کاهش می دهد. این چالش اصلی حفظ حریم خصوصی را می توان به عنوان یک نسخه اقتصادی محور از قراردادهای هوشمند تجاری Turing-Turing-Compled در مقابل محرمانه بودن داده ها در نظر گرفت ، همانطور که در Kaengießer و همکاران ارائه شده است.(2020) ، و توسط بسیاری از مقالات تحقیقاتی در مورد فناوری blockchain (به عنوان مثال ، Toufaily و همکاران ، 2021) مورد تأیید قرار گرفته است.