خطرات

یکی از راه های محققان دانشگاهی ریسک سرمایه گذاری را با بررسی نوسانات قیمت سهام اندازه گیری می کند. دو خطر مرتبط با سهام ریسک سیستماتیک و خطر غیر سیستماتیک است. ریسک سیستماتیک ، که به عنوان ریسک بازار نیز شناخته می شود ، با تنوع در بازار سهام قابل کاهش نیست. منابع ریسک سیستماتیک عبارتند از: تورم ، نرخ بهره ، جنگ ، رکود اقتصادی ، تغییر ارز ، سقوط بازار و رکود به علاوه رکود اقتصادی. از آنجا که بازار سهام غیرقابل پیش بینی است ، ریسک سیستماتیک همیشه وجود دارد.

خطر سیستماتیک تا حد زیادی به دلیل تغییر در اقتصاد کلان است. کاهش ریسک سیستماتیک می تواند ریسک نمونه کارها را کاهش دهد. با استفاده از کلاسهای دارایی که بازده آنها به شدت همبسته نیست (به عنوان مثال ، اوراق با کیفیت ، سهام ، سالانه های نرخ ثابت و غیره). بدون نیاز به پذیرش ریسک اضافی ، می توان بازده تنظیم شده با ریسک بالاتری را داشت ، فرایندی به نام بهینه سازی نمونه کارها.

وب سایت InvestingAnswers. com ریسک سیستماتیک را توصیف می کند که "از ناشناخته های ناشناخته ای که به عنوان نتیجه زندگی روزمره رخ می دهد ، تشکیل شده است. فقط با دوری از همه سرمایه گذاری های پرخطر می توان از این امر جلوگیری کرد ... به دلیل کارآیی بازار ، خطرات اضافی ناشی از عدم تنوع در سبد خود را جبران نمی کنید. "کاهش ریسک سیستماتیک یک نمونه کارها با کاهش قرار گرفتن در معرض سهام یا با استفاده از سایر دسته از دارایی ها ، مانند کالاها ، اوراق با کیفیت ، CD یا سالانه های نرخ ثابت انجام می شود.

ریسک غیر سیستماتیک ، همچنین به عنوان ریسک خاص شرکت ، ریسک خاص ، ریسک متنوع ، ریسک ایدوسینکراتیک و ریسک باقیمانده شناخته می شود ، خطرات یک شرکت خاص مانند مدیریت ، فروش ، سهم بازار ، فراخوان محصول ، اختلافات کار و تشخیص نام را نشان می دهد. این نوع خطر برای دارایی عجیب و غریب است ، خطری که با تنوع می تواند از بین برود.

ریسک نمونه کارها (سیستماتیک + غیر سیستماتیک) با انحراف استاندارد ، تغییر میانگین (میانگین ، سالانه) بازده بازده یک نمونه کارها اندازه گیری می شود. جدول XX نشان می دهد که با اضافه شدن تعداد متوسط سهام به یک نمونه کارها تک نفره ، ریسک غیر سیستماتیک به سرعت کاهش می یابد. این جدول از مقاله اکتبر 1977 توسط E. J. التون و M. J. Gruber در مجله تجارت منتشر شد. اگر این نمونه کارها از 20+ سهام از چندین بخش مختلف تشکیل شود ، بیشتر ریسک غیر سیستماتیک از بین می رود.

با استفاده از روش دیگر ، 61 ٪ از ریسک سهام را می توان با داشتن 200 سهام (یا یک صندوق شاخص سهام ایالات متحده مستقر در ایالات متحده) از بین برد. 56 ٪ کاهش ریسک با تنها 20 سهام از چندین بخش. ریسک کل برای یک سبد سهام متنوع ، اساساً معادل ریسک سیستماتیک است. در حالی که یک سرمایه گذار انتظار دارد برای تحمل ریسک پاداش بگیرد ، یکی از آنها به دلیل ریسک غیرضروری مانند ریسک غیر سیستماتیک پاداش نمی گیرد.

BusinessDictionary. com یادداشت های سیستماتیک "نمی تواند با تنوع نمونه کارها دور شود یا از بین برود اما ممکن است با محافظت از آن کاهش یابد. در بازارهای سهام ریسک سیستمیک (خطر بازار) توسط بتا اندازه گیری می شود. "داشتن اوراق بهادار مختلف یا داشتن سهام در بخش های مختلف می تواند خطر سیستماتیک را کاهش دهد.

نمونه کارها سهام: انحراف استاندارد بازده سالانه

[چگونه با افزودن سهام از صنایع مختلف ، خطر کاهش می یابد]

تعداد سهام

تعداد سهام

یک مطالعه کلاسیک در سال 1968 توسط ایوانز و آرچر ، تنوع و کاهش پراکندگی ، نتیجه گرفت که یک سرمایه گذار که دارای 15 سهام به طور تصادفی انتخاب شده است ، دارای یک نمونه کارها نیست و خطرناک تر از کل بازار سهام نیست. این تحقیق توصیه های قبلی بنیامین گراهام را در کتاب خود در سال 1949 "سرمایه گذار هوشمند" تأیید کرد. گراهام برای تنوع مناسب 10-30 سهام را توصیه کرد.

ویژگی های بازده ریسک از 100 سبد سهام

مقاله ژورنال AAII در سال 2004 توسط Daniel Buside ، چه تعداد سهام را برای متنوع بودن نیاز دارید ، حتی یک نمونه کارها 100 سهام نیز سطح بالایی از انحراف بازگشت خواهد داشت: "یک امنیت واحد که به طور تصادفی انتخاب می شود ، یک خطای پیگیری متوسط داردبازده ماهانه آن 5. 5 ٪ از شاخص با وزن CAP ... حتی یک نمونه کارها از 100 سهام از شاخص هدف خود به طور متوسط 0. 60 ٪ در ماه برای رویکرد ارزش وزن منحرف می شود. مربوط به انحراف سالانه از~2. 1 ٪. "

جدول 2 نشان می دهد که مدت زمان تجزیه و تحلیل شده می تواند خطای ردیابی ماهانه (انحراف استاندارد) یک سبد سهام را به شدت تغییر دهد. به عنوان مثال ، یک نمونه کارها 100 سهام دارای خطای ردیابی ماهانه به طور متوسط 0. 4 ٪ از 1960-1966 در مقابل 0. 9 ٪ از 1995-2001 بود. جدول 2 نشان می دهد که خطر متنوع در دوره 42 ساله (1960-2001) افزایش یافته است.

خطای ردیابی ماهانه برای شاخص سهام با وزن CAP

سهام موجود در نمونه کارها

هر دوره 84 ماه است

تمام داده های این جدول از مقاله Buside ژوئیه 2004 تهیه شده است.

با توجه به Buside (2004): "... سرمایه گذاران ممکن است نوسانات را به عنوان مقدار معمولی در نظر بگیرند که بازده پرتفوی از میانگین های بلندمدت منحرف می شود. یک سرمایه گذار تک سهامی بازدهی سالانه ای را به طور متوسط 35 درصد بالاتر یا پایین تر از بازار تجربه می کند - در حالی که برخی سال ها به بازار نزدیک تر و چند سال دورتر از بازار هستند. به عنوان یک قاعده کلی، ریسک تنوع پذیر با موارد زیر کاهش می یابد:

• نگهداری 25 سهم ریسک قابل تنوع را کاهش می دهد~80%
• نگهداری 100 سهم ریسک قابل تنوع را کاهش می دهد~90 درصد و
• نگهداری 400 سهم ریسک قابل تنوع را کاهش می دهد~95 درصد

همه این کاهش ها با ریسک نگهداری یک سهم مقایسه می شود. خطای ردیابی یک سهم~40 درصد کاهش می یابد~اگر 25 سهام دارید 8 درصد، اگر 100 سهم دارید 4 درصد و اگر 400 سهم دارید 2 درصد.

Buside تنوع پرتفوی با استفاده از شاخص سهام را توصیه نمی کند، اگر هر سهم دارای وزن یکسانی باشد، که به آن شاخص هم وزن گفته می شود: «پرتفوی هم وزن از هر سهام ایالات متحده در درجه اول مانند یک صندوق با سرمایه کوچک رفتار می کند، زیرا~3 درصد از دارایی ها دارای سقف بزرگ خواهد بود،~12 درصد سقف متوسط و~85% دارای سقف کوچک خواهد بود (و سقف کوچک تحت سلطه میکرو کلاهک ها خواهد بود). علاوه بر این، اگر از یک سبد سهام با وزن یکسان استفاده شود، خطای ردیابی وجود خواهد داشت~ 50%>خطای ردیابی نشان داده شده در جدول xx. به عنوان مثال، از سال 1960 تا 1969، خطای ردیابی ماهانه برای یک پرتفوی 100 سهامی 0. 4٪ با استفاده از یک شاخص دارای وزن، اما 0. 7٪ برای یک پرتفوی 100 سهام بر اساس یک شاخص سهام با وزن برابر بود (در جدول نشان داده نشده است).; 0. 9٪ برای دوره 1995-2001 (هم وزن) در مقابل 1. 5٪ (هم وزن).

بتا

بتا ریسک بازار را که به عنوان ریسک سیستماتیک نیز شناخته می شود، اندازه گیری می کند. مقاله 1992 مجله Finance توسط Fama و French، The Cross-Section of Expected Stock Retus، نشان می دهد که بتای گذشته و فعلی پیش بینی کننده خوبی برای بتای آینده نیستند حداقل زمانی که صحبت از سهام فردی به میان می آید. Fama و French پیشنهاد می کنند که بتاهای سهام به معنای بازگشت هستند. سهامی با بتای گذشته 1. 5 یا 0. 8 باید در آینده به سمت 1. 0 حرکت کند.

The stock market, as measured by the S&P 500, always has a 1.0 beta, whether the market is flat, going through a bull market or crashing. For example , if the ABC Growth Fund has a 1.3 beta, its market-related volatility suggests the fund will move 30%>S& P 500. برای یک سبد سهام غیرمتنوع، ویژگی های منحصربه فرد یک شرکت که به آن ریسک غیرسیستماتیک می گویند، می تواند منجر به حرکت قیمت سهام شرکت بسیار بیشتر یا کمتر از نوسانات مرتبط با بازار (ریسک سیستماتیک) شود. جدول xx بتای صنایع منتخب را بر اساس داده های ژانویه 2015 نشان می دهد (NYU، 2015).

بتای منتخب صنایع 2015

خدمات کامپیوتری (119)

تولید نفت/گاز (392)

فلزات گرانبها (147)

محصولات بهداشتی (261)

توجه داشته باشید. تمام اطلاعات این جدول از مدرسه کسب و کار NYU Ste (2015) است.

تعداد شرکت های موجود در صنعت در داخل پرانتز نشان داده شده است.

ریسک غیر سیستماتیک با بازدهی بالاتر برابری نمی کند

اصل ریسک سیستماتیک بیان می کند که بازده مورد انتظار صرفاً به ریسک سیستماتیک دارایی بستگی دارد. تنها بخش سیستماتیک هنگام تعیین بازده مورد انتظار (و حق بیمه ریسک) مهم است. برای مثال (جدول 3)، فرض کنید دو دارایی دارید:

ریسک سیستماتیک و بتا

Std. توسعه دهنده

بتا

دارایی شماره 1

دارایی شماره 2

در حالی که دارایی شماره 2 دارای ریسک کل بسیار بیشتری نسبت به دارایی شماره 1 است (44% در مقابل 23%)، انتظار می رود دارایی شماره 1 بازده بالاتری داشته باشد زیرا بتا آن بزرگتر است (1. 4 در مقابل 0. 8). با توجه به یک پیاده روی تصادفی در پایین وال استریت: «اگر سرمایه گذاران بابت تحمل ریسک غیرسیستماتیک، بازده اضافی (حق بیمه ریسک) دریافت می کردند، مشخص می شد که پرتفوی های متنوعی که از سهام هایی با مقادیر زیادی ریسک غیرسیستماتیک تشکیل شده اند، بازدهی بزرگ تری نسبت به ریسک یکسان به دست خواهند آورد. پرتفوی با ریسک غیرسیستماتیک کمترسرمایه گذاران از شانس داشتن این بازده های بالاتر، قیمت سهام با ریسک غیرسیستماتیک بزرگ را پیشنهاد می کنند و سهام را با بتای معادل اما ریسک غیرسیستماتیک کمتر می فروشند. این روند تا زمانی ادامه خواهد داشت که بازده سهام با همان بتا یکسان شود و هیچ حق بیمه ریسکی برای تحمل ریسک غیرسیستماتیک بدست نیاید. هر نتیجه دیگری با وجود بازار کارآمد ناسازگار خواهد بود.»

همبستگی های سریالی

برای سرمایه گذاران، همبستگی سریال، که به آن همبستگی خودکار نیز گفته می شود، قابلیت پیش بینی بازده از یک دوره به دوره دیگر را اندازه گیری می کند. به عنوان مثال، اگر ABC در سه سال گذشته سالانه 3 درصد بازده داشته باشد و سپس برای سه سال بعدی به طور میانگین نزدیک به 3 درصد باشد، همبستگی سریال بالایی خواهد داشت.

اوراق بهادار ایالات متحده و خارجی نزدیک به صفر همبستگی دارند - بازده گذشته شاخص ضعیفی برای عملکرد آینده است، چه دوره یک ماه، سه ماهه، سال یا دهه باشد. ارقام همبستگی سریال معمولاً بر اساس بازده چند ساله یا چند دهه ای است. همانطور که توسط کلمنتز (2000) اشاره شد، "عملکرد گذشته راهنمای پوسیده ای برای نتایج آینده است. اما این امر سرمایه گذاران را منصرف نکرده است.»با این وجود، همبستگی سریالی برای ابزارهای بدهی کوتاه مدت با سررسید 1 تا 2 سال می تواند متوسط تا زیاد باشد.

یکی از جذابیت های سرمایه گذاری ارزش ، میانگین معکوس است که به عنوان اثر معکوس نیز شناخته می شود. یک سرمایه گذار ارزشی با انتظار قدردانی آینده دارایی را با تخفیف به ارزش مورد انتظار خود خریداری می کند. برعکس ، اثر حرکت مبتنی بر این عقیده است که سرمایه گذاری خوب در هر شکل گیری ، قدردانی خود را کوتاه مدت ادامه خواهد داد.

مدل های تخصیص دارایی و ریسک حداقل همبستگی های بازده ثبات کوتاه مدت را فرض می کنند ، اما "روابط کواریانس و همبستگی واقعی به طرز چشمگیری نوسان می کند. همبستگی ها در دوره های بی ثبات افزایش می یابد ، که باعث می شود قدرت تنوع در صورت تمایل بیشتر شود ... افزایش نوسانات بازار باعث افزایش اهمیت نسبی ریسک سیستماتیک در مقایسه با مؤلفه غیر سیستماتیک بازده می شود ... بخش بزرگی از تغییر در ساختارهای همبستگی می تواندبه تغییر در نوسانات بازار نسبت داده می شود ... نوسانات بازار حاوی پیش بینی کافی برای ساخت پیش بینی های مفید همبستگی بازگشت است ... سازه های همبستگی و کواریانس با گذشت زمان به طرز چشمگیری متفاوت است - در واقع ، در واقع ، و با چنین فرکانس بالایی باید تعجب کند که آیا تخصیص دارایی و تخصیص دارایی و داراییمدل های مدیریت ریسک می توانند از هر نوع استفاده استفاده کنند. "به گفته ژاککر و مارکوس (2001) ، بیش از 2/3 از همبستگی بازگشت بخش ایالات متحده به دلیل نوسانات بازار است.

R2

Barron’s defines R2 as a mutual fund term indicating “on a scale of 0 to 100, the percentage of a fund’s performance…explained by movements of its benchmark index.” For example , if the benchmark was the S&P 500, the typical large cap blend fund would likely have an R2 of>90 ٪R2 می تواند برای سنجش ارتباط بتا یک صندوق استفاده شود. هرچه R2 بالاتر باشد ، اهمیت بتا بیشتر می شود.

یک همبستگی رابطه بین دو اوراق بهادار یا معیارها را اندازه گیری می کند ، معمولاً یک همبستگی برگشتی ، که اغلب به عنوان همبستگی مختصر است (مقیاس ا ز-1. 0 تا 1/0). R2 مشابه است به جز محدود به همبستگی بازده یک معیار یا شاخص. دو معیار متداول برای سرمایه گذاران ایالات متحده ، S& P 500 و شاخص اوراق قرضه جمع شده Barclays هستند. وب سایت statisticshowto. com خاطرنشان می کند که R2 "مربع ضریب همبستگی (از این رو اصطلاح R2) است. به عنوان مثال ، هنگامی که فرد باردار می شود با زمان زایمان ارتباط مستقیمی دارد. "هر استنباط آماری از R2 ، که بعضاً به عنوان ضریب همبستگی پیرسون گفته می شود ، به توزیع نمونه حساس است. هرچه توزیع نزدیکتر شبیه به یک منحنی زنگ شکل باشد ، پیش بینی R2 بیشتر است.

An excellent stock portfolio can have a very low R2 since R2 is simply a measure of portfolio retu correlation to the benchmark. In the case of U.S. stocks, the most commonly used benchmark is the S&P 500. For example , if the XYZ Large Cap Growth Fund had an R2 of 60, 60% of its movements are expected to be explained by S&P 500 movements. According to Moingstar, the general range for R2 is: 70-100% = good retu correlation between the portfolio and benchmark; 40-70% = average correlation; and 1-40% = low correlation. According to Mathbits.com, “a correlation>0. 8 به طور کلی به عنوان قوی توصیف می شود ، در حالی که همبستگی<0.5 is generally described as weak .

بخش S& P 500: بتا ، همبستگی ، R2 و وزن

بیشتر اطلاعات جدول 5 از وب سایت SPDR ETF خیابان ایالتی است. نمادهای SPDR ETF در پرانتز نشان داده شده است. ارقام R2 از Moingstar است و دسته بندی صندوق ها را نشان می دهد. نشان داده نشده است صندوق های فلزات گرانبها (R2 = 12) و صندوق های منابع طبیعی (R2 = 77).

آمار بخش S& P 500 ، نوامبر 2015

بخش SPDR ETF (نماد)

اختیاری مصرف کننده (xly)

استیپل های مصرف کننده (XLP)

خدمات مالی (XLFS)

مراقبت های بهداشتی (XLV)

املاک و مستغلات (XLRE)

توجه: تمام داده ها از نوامبر 2015

a3-year retu correlation to the S&P 500 (total weighting is>100 ٪ به دلیل داشتن SPDR ETF Holdings)

وزنه برداری بخش به S& P 500

آمار بخش اضافی S& P 500 ، نوامبر 2015

بخش SPDR ETF

نسبت های AP/E از اکتبر 2015 برای صندوق های بخش ishares ETF است

ریسک ارز

به طور کلی ، یک قرارداد آینده ارز در نرخ ارز بین دو ارز قفل می شود. یک شرکت در یک کشور که در کشور دیگری محصولات را می فروشد ، می تواند با خرید تعداد کافی از این قراردادهای آتی ، ریسک ارز را از بین ببرد. سود و زیان ارز نشان دهنده "تفاوت در ارزش ارز ارز خارجی و ارز داخلی بین زمان خرید سرمایه گذاری و زمان فروش آن است" (بارون ، 2014). بسته به آنچه مورد محافظت قرار می گیرد (یعنی ارزها ، نرخ بهره ، هزینه مواد اولیه با استفاده از تولید ، سوخت جت برای خطوط هوایی و غیره) می تواند انواع مختلفی از ریسک سرمایه گذاری را جبران کند.

یافته های یک مطالعه توسط آرنوت (1996) نشان داد که حمایت از ارز در بین صندوق های متقابل جهانی و خارجی کمتر از حد انتظار بود.~1/3 صندوق های سهام خارجی به طور مرتب در حالی که 2/3 یا پرچین به ندرت یا هرگز نیست. یک مطالعه متفاوت توسط پن (1994) خاطرنشان کرد: خطر ارزی احتمالاً بیشتر از همتایان سهام آنها نگرانی برای اوراق بهادار اوراق بهادار خارجی و جهانی خواهد داشت. به عنوان مثال ، اگر نرخ بهره در یک کشور خارجی سقوط کند ، ممکن است قیمت سهام بالا برود. چنین دستاوردهایی می تواند به راحتی از هرگونه ضرر ارز برای سرمایه گذار ایالات متحده که دارای سهام کشور است ، پیشی بگیرد. در مورد اوراق قرضه ، سود به دلیل کاهش اندک ممکن است ضرر ارز را به همان سرمایه گذار ایالات متحده جبران نکند.

از آنجایی که اکثر صندوق های خارجی و جهانی، پوشش ارزی کمی انجام می دهند، می توان نتیجه گرفت که چنین استراتژی به ویژه برای سرمایه گذاران میان مدت و بلندمدت ارزشی ندارد. با این حال، مواقعی وجود داشته است که پوشش ارزی به نفع سرمایه گذاران آمریکایی که دارای اوراق بهادار خارجی هستند، بوده است. مقاله ای توسط روچیلد (1998) نشان می دهد که 23 درصد از بازده صندوق های خارجی در سال 1996 به دلیل پوشش ریسک بوده است، اما تنها 13 درصد از بازده ها به دلیل پوشش ریسک در سال 1997 بوده است. وجوه با استفاده از هر نوع پوشش ارزی.

نسبت های هزینه

بوگل (1999b) به این نتیجه رسید که 92 درصد از کمبود بازدهی برای مدیران فعال به دلیل هزینه ها بوده است. نسبت هزینه نشان دهنده درصدی از دارایی های صندوق است که سالانه برای سربار (یعنی خدمات سهامداران، اجاره، حقوق اداری و غیره) و مدیریت هزینه می شود. نسبت هزینه شامل هزینه های معاملاتی نمی شود یا منعکس کننده هر گونه اختلاف قیمت پیشنهادی و درخواستی است و هیچ گونه کمیسیون فروش یا کارمزد خرید یا بازخرید را شامل نمی شود. به گفته زوایگ (1997b)، هزینه های مدیریت (مشاوره) بیش از 60% از کل نسبت هزینه را نشان می دهد. نسبت های هزینه از<1/10th of 1% (0.1) to>3 درصد؛هزینه معمول سالانه است~1. 0٪.

بزرگترین ذینفع از صرفه جویی در مقیاس، صندوق است، نه سهامداران آن (سرمایه گذاران). بوگل (1998) اشاره کرد که دارایی های صندوق طی یک دوره 17 ساله مورد مطالعه 6650 درصد افزایش یافته است، اما هزینه ها به میزان 8470 درصد افزایش یافته است و «در دوره های بازده عادی، نسبت هزینه 2. 5 درصد 50 درصد بازده خالص «واقعی» سرمایه گذار را مصرف می کند.

زوایگ (1997) کشف کرد که 56 درصد از کل صندوق های اوراق قرضه و سهام با سابقه 10 ساله نسبت هزینه خود را افزایش داده اند. مطالعه دیگری افزایش 38 درصدی نسبت های هزینه را از سال 1986 تا 1999 نشان می دهد. علاوه بر این، یک صندوق سود خالص 62 میلیون دلاری از 95 میلیون دلار هزینه داشته است که حاشیه سود آن 66 درصد است. بوگل (1994) دریافت که هزینه های صندوق 54 درصد از درآمد صندوق سهام، 12 درصد برای اوراق قرضه و 18 درصد برای وجوه بازار پول را نشان می دهد.

از آنجایی که اکثر صندوق ها از شاخص معیار خود بهتر عمل نمی کنند، کارمزدهای مشوق عملکرد رایج هستند. زوایگ (1999a) دریافت که فقط 2 درصد از صندوق های سهام ایالات متحده دارای هزینه های مدیریت مبتنی بر انگیزه هستند. برخی از صندوق ها هزینه های مدیریت و سایر کارمزدها را بر اساس نقاط شکست کاهش می دهند. به عنوان مثال، ونگارد هزینه سالانه 20 دلاری را برای حساب هایی که موجودی دارند چشم پوشی می کند<$10,000; the fee is also waived if the investor signs up for e-delivery of statements and other information.

تعداد معدودی از صندوق های پیشتاز نیز هنگام خرید یا فروش سهام ، هزینه 0. 25 ٪ تا 1. 00 ٪ را پرداخت می کنند. این هزینه تجارت را دلسرد می کند ، که انتظار می رود از سرمایه گذاران خرید و نگهدارنده بلند مدت بهره مند شود. Vanguard هیچ هزینه بازاریابی یا توزیع ندارد ، همچنین به عنوان هزینه 12-B-1 نیز شناخته می شود. طبق گفته لیپر ، نسبت متوسط هزینه صنعت 1. 0 ٪ در مقابل 0. 2 ٪ برای صندوق پیشتاز معمولی (از 12/31/2014) است. صندوق شاخص Vanguard 500 (VFINX) دارای نسبت هزینه 0. 17 ٪ با حداقل 3000 دلار سرمایه گذاری اولیه و فقط 0. 05 ٪ برای حساب های به ارزش 10،000 دلار+است. از ژوئیه سال 2015 ، پیشتاز ، طرفدار مشهور ایندکس کردن ، سومین شرکت بزرگ صندوق سهام فعال در جهان بود (Moingstar ، 2015).

وجوه غیرمجاز

محبوبیت صندوق را می توان با درصد تغییر در جریان نقدی خالص در طی یک دوره اعلام شده اندازه گیری کرد. باربی (1999b) کشف کرد که وجوه غیرمجاز بازده بالاتری نسبت به بودجه محبوب از 1987-1998 دارد. به طور خاص ، طی دوره های 3 ساله ، صندوق های غیرمجاز به طور معمول از 78 ٪ از زمان بهتر عمل می کنند. در یک مقاله جداگانه ، ایبوتسون نتیجه گرفت و بودجه ای را انتخاب می کند که از معیار آنها بهتر خواهد بود از تلاش برای تعیین اینکه سبک سرمایه گذاری بهترین عملکرد را انجام می دهد ، آسان تر است.

مدت زمان

اگر صندوق اوراق بهادار دارای وزن معناداری در مبدل ها ، سهام خارجی و اوراق یا مشتقات باشد ، مدت زمان صندوق می تواند یک اندازه گیری گمراه کننده از ریسک نرخ بهره باشد. Haslem (2003) معتقد است که مدت زمان اندازه گیری دقیق تر در هنگام تغییر نرخ بهره کمی است. مدت زمان تمایل دارد که خطر بهتر نرخ بهره از اوراق بهادار اوراق با کیفیت بالا را منعکس کند.

سرمایه گذاری اوراق قرضه

SEC به صندوق های اوراق قرضه نیاز دارد تا حداقل 80 ٪ از دارایی های خود را با توجه به آنچه که توسط نام صندوق دلالت دارد سرمایه گذاری کند. از آنجا که بازده اوراق بهادار معمولاً پایین تر از بازده سهام است ، هزینه ها و هزینه های صندوق اوراق قرضه می تواند تا حد زیادی بر نتایج تأثیر بگذارد. به عنوان مثال ، اگر یک سبد اوراق بهادار خزانه داری 10 ساله عملکرد متوسط 2 ٪ و هزینه های کل 1. 2 ٪ داشته باشد ، بازده فقط 0. 8 ٪ به علاوه یا منهای هرگونه افزایش یا ضرر به دلیل تقدیر یا استهلاک اصلی اوراق قرضه خواهد بود. پورسل (1993) اوراق بهادار میانی ارائه شده را پیدا کرد~90 ٪ از کل بازده اوراق قرضه بلند مدت با نوسانات.

Rekenthaler (1995) دریافت که 82-93 ٪ از اوراق قرضه دولت آمریكا كه به طور فعال مدیریت شده اند ، معیار خود را برای دوره های مختلف از 1-10 سال تحت تأثیر قرار داده اند.

نمایه سازی

مشاوران سرمایه گذاری Wells Fargo اولین کسانی بودند که از پرتفوی های نمایه شده برای برخی از برنامه های بازنشستگی سازمانی خود از سال 1969-1971 استفاده کردند. صندوق شاخص Vanguard 500 اولین صندوق شاخص ایالات متحده بود که به سرمایه گذاران فردی ارائه شد. از ابتدای سال 1976، این صندوق برای تقریبا 20 سال به 10 میلیارد دلار دارایی نرسید.

S& P 500 نشان دهنده~75 درصد ارزش بازار سهام ایالات متحدهدر اواخر دهه 1970، اکثریت جامعه دانشگاهی بازار سهام ایالات متحده را کارآمدی معقولی می دانستند و شاخص سازی را به مدیریت فعال توصیه می کردند. چنین افکاری احتمالاً ابتدا با Malkiel (1973) آغاز شد که معتقد بود میمون هایی که دارت را به سمت فهرست های سهام وال استریت ژورنال پرتاب می کنند، احتمالاً نتایجی مشابه با مدیران حرفه ای پول دارند.

جان بوگل، رئیس سابق ونگارد، ایده راه اندازی اولین صندوق شاخص خرده فروشی ایالات متحده را مطرح کرد. از آنجایی که این صندوق در سال های اولیه اش تنها مقدار کمی پول جذب می کرد، برخی معتقدند اگر پروژه حیوان خانگی رئیس نبود، صندوق بسته می شد. طبق MarketWatch. com، سهام دریاسالار صندوق پیشتاز 500 (VFIAX) بزرگترین صندوق سرمایه گذاری مشترک را نشان می دهد (SPDR S& P 500 بزرگترین ETF است). Vanguard دارای شش صندوق از هشت صندوق بزرگ در ایالات متحده است.

دلایل متعددی وجود دارد که مشاوران و مشتریان ایندکس نمی کنند: [1] آنها فکر می کنند که می توانند با استفاده از وجوهی که به طور فعال مدیریت می شوند، بازار را شکست دهند، [2] الگویی در بازار وجود دارد و فقط باید کشف شود، [3]خبرنامه ها و سایر خدمات مشاوره ای که استراتژی برتر را اعلام می کنند می توانند قانع کننده باشند، و [4] استفاده از مدیریت فعال به این معنی است که مشاور یا مشتری می تواند اعتبار بازدهی خوب را بگیرد و دیگران مانند مدیر صندوق یا خبرنامه را برای بازده منفی سرزنش کند.

مورنینگ استار هر سال مدیر نمونه کار سال را انتخاب می کند. به گفته برایانت (2000)، بازده های بعدی برندگان قبول شده کاملاً متفاوت بود: [1] کمی بیش از 50 درصد به عملکرد بهتر از همتایان خود ادامه دادند، [2] برندگان گذشته که تلاش کردند بازار را زمان بندی کنند، غیرقابل پیش بینی ترین بازده را داشتند، و [3]مدیرانی که با پورتفولیوی با اندازه متوسط مخالف بودند، قابل اعتمادترین نتایج را داشتند.

بازارهای کارآمد

سنگ بنای طرفداران نمایه سازی مبتنی بر کارآمد بودن بازارهای اوراق بهادار است. بارون نظریه بازارهای کارآمد را تعریف می کند: "... قیمت بازار دانش و انتظارات همه سرمایه گذاران را منعکس می کند. کسانی که به این نظریه پایبند هستند ، جستجوی سهام کم ارزش یا پیش بینی حرکات بازار را بیهوده می دانند. هرگونه پیشرفت جدید در قیمت سهام یک شرکت منعکس می شود و ضرب و شتم بازار را غیرممکن می کند. "این فرضیه مورد اختلاف با صدای بلند همچنین یک سرمایه گذار را دارد که دارت را در لیست سهام روزنامه ها پرتاب می کند ، فرصتی مناسب برای بهتر از بازار به عنوان هر سرمایه گذار حرفه ای دارد. این تئوری ، که به عنوان تئوری پیاده روی تصادفی نیز شناخته می شود ، برای اولین بار در سال 1900 توسط ریاضیدان فرانسوی لوئیس کارآلیر بیان شد و در کتاب بارتون مالکیل ، یک پیاده روی تصادفی در وال استریت ، معالجه مدرن دریافت کرد. در بیشتر سالها ، اکثر مدیران صندوق فعال شاخص های بازار را تحت تأثیر قرار می دهند و به فرضیه بازارهای کارآمد پشتیبانی می کنند.

مقاله ای از دیترزا (1999) شامل مصاحبه ای با جورج ساوتر ، مدیر صندوق پیشتاز است که بر صندوق شاخص پرچمدار S& P 500 و همچنین یک صندوق میانی پیشتاز پیشتاز نظارت می کند: "مزیت اصلی ایندکسلینگ عملکرد طولانی مدت است. به دسته های جعبه سبک Moingstar نگاه کنید و خواهید فهمید که در هر یک ، شاخص ها اکثر بودجه را در مسافت طولانی ضرب و شتم می کنند ... سرمایه گذاری یک بازی با مبلغ صفر است. "Haslem (2003) معتقد است که صندوق های ایندکس شده باید 80-90 ٪ از اوراق بهادار را تشکیل دهد.

بیل میلر ، مدیر صندوق افسانه ای لگ میسون ، با اشاره به اینکه هیچ کس یک صندوق متوسط را خریداری نمی کند و تعدادی از صندوق ها وجود دارد که بازده آنها با گذشت زمان ، S& P 500 را شکست داده است ، چشم انداز طراوت در مورد سرمایه گذاری فعال در مقابل غیرفعال دارد. به مدت 10 سال متوالی ، میلر از S& P 500 بهتر عمل کرد. در حالی که او معتقد است که بازار سهام به مرور زمان کارآمد است ، اما او همچنین معتقد است که مواقعی وجود دارد که کارآمد نیست. میلر به ویژه به اوراق بهادار نادرست جذب می شود. او S& P 500 را به عنوان "یک نمونه کارها بسیار موفق مدیریت شده" توصیف می کند.

Dziubinski (1998) و Diteresa (1999)

مطالعات Dziubinski و Diteresa State نقشی برای هر دو بودجه فعال و منفعلانه مدیریت شده است. Diteresa (1999) از نمایه سازی برای کلاه های بزرگ حمایت می کند. به نظر می رسد که نویسنده در مورد سایر ایالات متحده و بازرگانی های توسعه یافته ، هیچ ترجیح برای مدیریت فعال یا نمایه سازی انتخاب شده ندارد. Diteresa به سمت مدیریت فعال برای بازارهای منطقه ای و نوظهور تکیه می کند. در مقابل ، Dziubinski از مدیریت سهام فعال در هنگام صندوق حمایت می کند: [1]<50% aual tuover, [2] 50-60% of assets in two sectors, [3] 30%+ of its assets invested in its 10 largest holdings, and [4] a small expense ratio.

مدیریت برتر صندوق فعال

Aott (1993) و Odelbo (1995)

Aott (1993) ویژگی های صندوق های سهام با بازده برتر را بررسی کرد ، و 17 صندوق بزرگ درپوش با مدیریت فعال را در 37 مورد از 49 دوره 5 ساله نورد پایان سال 1993 به دست آورد. در حالی که به دنبال سهام کم ارزش است ، به طور انحصاری از یک سبک سرمایه گذاری پیروی نمی کنید. نویسنده همچنین دریافت که هیچ مدرک آماری در مورد عملکرد برتر آنها وجود ندارد.

Chevalier and Ellison (1999)

Chevalier و Ellison (1999) پیشینه مدیران سهام فعال را در نظر گرفتند و دریافتند: [1] کسانی که مبتلا به MBA هستند 63 امتیاز پایه در سال به بازده اضافه می کنند اما همچنین خطر بیشتری نسبت به همسالان خود دارند ، [2] افزایش تصدی نمونه کارها را به نتیجه کمی بهتر تبدیل کرد، [3] مدیران مسن مانند افراد جوانتر عمل نکردند (شاید به این دلیل که مدیران مسن امنیت شغلی بیشتری داشتند و احتمالاً آموزش رسمی کمتری داشتند) ، و [4] کسانی که از دانشکده های بالا بودند بهتر عمل کردند.

برایانت (2000) در مطالعه ای که صرفاً در 23 مدیران ساعت مورینگستار سال انجام شده است ، کشف کرد که وی معتقد است صفات مدیران صندوق است که عملکرد برتر را به خود اختصاص داده اند ، در جدول 7 نشان داده شده است.

صفات مدیران فعال صندوق متقابل برتر

نام هایی که برای سرمایه گذاران صندوق فاش شده اند