بخش 2. رویکردهای مشارکتی برای برنامه ریزی مداخلات جامعه

جعبه ابزار برای کمک به شما به کمک شما نیاز دارد.

سهم شما می تواند به تغییر زندگی کمک کند. اکنون اهداء کنید.

شانزده ماژول آموزش برای آموزش مهارتهای اصلی. بیشتر بدانید.

رویکرد مشارکتی برای برنامه ریزی چیست؟

مزایای رویکرد برنامه ریزی مشارکتی چیست؟

مضرات یک رویکرد برنامه ریزی مشارکتی چیست؟

سطح برنامه ریزی مشارکتی چقدر است؟

چه زمانی برنامه ریزی مشارکتی مناسب است؟

چه زمانی برنامه ریزی مشارکتی مناسب نیست؟

چه کسی باید در یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی شرکت کند؟

برای به دست آوردن یک روند برنامه ریزی مشارکتی چه کاری باید انجام دهید؟

هرکسی که تا به حال در سلامتی یا خدمات انسانی کار کرده است ، حداقل یک داستان ترسناک راجع به مداخله ای که یا اشتباه پیش رفته است یا هرگز برای یک دقیقه کار نکرده است. غالباً ، هنگامی که داستان گفته می شود ، مشخص می شود که متخصصان خوش ذوق مسئول کاملاً سوء تفاهم یا از واقعیت اساسی در مورد جامعه یا جمعیت هدف نادیده گرفته اند. از آنجا که آنها تصور می کردند که می دانند چه چیزی لازم است ، آنها خودشان همه چیز را برنامه ریزی کرده اند. و بدبختانه شکست خورد.

با این حال ، برای هر داستان ترسناک ، داستانی در مورد مداخله ای وجود دارد که همه چیز درست پیش می رود. در بسیاری از این موارد ، متوجه خواهید شد که جمعیت هدف - و اغلب جامعه بزرگتر - از ابتدا در برنامه ریزی مداخله گنجانده شده است.

هنگامی که یک سازمان تصمیم به مداخله جامعه گرفت - خواه یک برنامه خدمات کامل و یا یک کمپین یک بار برای تحقق یک هدف خاص - اغلب با استفاده از یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی می تواند شانس موفقیت خود را افزایش دهد. در این بخش ، ما بررسی خواهیم کرد که یک فرآیند برنامه ریزی مشارکتی چیست ، چرا ارزشمند است ، مزایا و مضرات بالقوه آن و نحوه استفاده از آن برای برنامه ریزی یک مداخله مؤثر - در جایی که همه چیز درست پیش می رود.

رویکرد مشارکتی برای برنامه ریزی چیست؟

به ساده ترین اصطلاحات ، یک رویکرد مشارکتی روشی است که در آن هرکسی که در این مداخله سهم داشته باشد ، صدایی دارد ، چه به صورت حضوری و چه با نمایندگی. کارکنان سازمانی که آن را اداره می کنند ، اعضای جمعیت هدف ، مقامات جامعه ، شهروندان علاقه مند و افراد آژانس های درگیر ، مدارس و سایر نهادها باید همگی به میز دعوت شوند. مشارکت همه باید مورد استقبال و احترام قرار گیرد و روند آن نباید تحت سلطه هیچ فرد یا گروهی یا با یک دیدگاه واحد باشد.

این ایده آل است. واقعیت ممکن است اغلب کاملاً متفاوت باشد. ممکن است برخی از افراد مایل به درگیر شدن نباشند - ممکن است احساس کنند که زمان زیادی طول می کشد ، یا مهارت های لازم را ندارند. افراد یا گروه های خاص ممکن است در صورت دعوت به شرکت در این کشور احساس بی احترامی و بی احترامی کنند. روند برنامه ریزی ممکن است یک تمبر لاستیکی برای ایده هایی باشد که قبلاً توسعه یافته اند. ممکن است نظرات برخی افراد با دقت بیشتری نسبت به دیگران گوش داده شود. در برخی از این شرایط ، یک فرایند مشارکتی می تواند به همان اندازه مشکلات ایجاد کند که هرگز به هیچ وجه افراد را درگیر نمی کند.

نکته مهمی که در اینجا به خاطر بسپارید کلمه مشارکتی است. استفاده از این اصطلاح نه تنها به این معنی است که شما قبل از انجام آنچه می خواهید انجام دهید ، نظر شخصی را می خواهید ، بلکه بیشتر این است که هر یک از شرکت کنندگان به یک کمک کننده مهم در روند برنامه ریزی تبدیل می شوند.

یک رویکرد مشارکتی واقعی روشی است که در آن دیدگاه همه در نظر گرفته می شود. این بدان معنا نیست که مردم نمی توانند فرضیات دیگران را به چالش بکشند ، یا در مورد بهترین استراتژی بحث کنند. با این حال ، این بدان معناست که افکار همه رعایت می شود ، و لزوماً فرض نمی شود که متخصصان یا چاه های تحصیل شده به طور خودکار بدانند که بهترین چیست. همه در واقع می توانند در فرایند برنامه ریزی شرکت کنند و در تصمیم گیری نقشی دارند.

این یک نکته بسیار مهم است. بسیاری از افراد و گروه های کم درآمد یا اقلیت احساس می کنند که هیچ صدایی در جامعه ندارند ، که حتی وقتی از آنها خواسته می شود به آنها گوش نمی دهند. مشارکت واقعی بدان معنی است که هر کس صدایی دارد که باید تصدیق شود.

قدردانی همچنین به معنای احترام کافی به نظر دیگری برای استدلال با آن است. اغلب اوقات ، اعضای کم درآمد یا اقلیت یک تیم برنامه ریزی یا هیئت مدیره با تسلیت معکوس رفتار می شوند ، گویا هر چیزی که می گویند باید درست و عمیق باشد. یک فرایند واقعاً مشارکتی نه تنها همه را شنیده می شود ، بلکه همه افراد ایده و اهداف را نیز از بین می برند و با مفاهیم جدید کشتی می گیرند.

برای این که این اتفاق بیفتد ، کسانی که تحصیلات کمتری دارند و "وضعیت" اغلب به پشتیبانی اضافی نیاز دارند ، هم برای یادگیری این روند و هم معتقدند که نظرات و ایده های آنها مهم است و ارزش بیان دارد. همه اینها زمان می برد ، اما جوایز عالی است.

مزایای رویکرد برنامه ریزی مشارکتی چیست؟

• مشارکت با آن احساس مالکیت دارد و یک پایه قوی برای مداخله در جامعه ایجاد می کند. اگر مردم برای برنامه ریزی مداخله جامعه یکپارچه باشند ، این مداخله از آنها خواهد بود. آنها نه تنها به عنوان ذینفعان یا کارمندان یا حامیان مالی ، بلکه به عنوان مبدا سازان آن نیز سهم دارند. آنها هر کاری که می توانند انجام دهند تا کارشان موفق شود.
• این تضمین می کند که مداخله اعتبار بیشتری در همه بخش های جامعه داشته باشد زیرا توسط گروهی که نماینده همه بخش های جامعه است ، برنامه ریزی شده است. اگر مردم بدانند که دیگران با همان دیدگاه و تجربه همانند آنها در انجام مداخله مؤثر بوده است ، فرض می کنند که منافع آنها در آن حضور داشته است.
• آوردن طیف وسیعی از افراد به فرایند برنامه ریزی ، دسترسی به طیف وسیع تری از دیدگاه ها و ایده ها را فراهم می کند.
• یک رویکرد برنامه ریزی مشارکتی از مشکلات ناشی از جهل واقعیت های جامعه یا جمعیت هدف جلوگیری می کند. به عنوان مثال ، اگر مسلمانان بخشی از روند برنامه ریزی برای مداخله در جامعه باشند که شامل بسیاری از پیروان اسلام می شود ، آنها می دانند که جلسات ناهار در ماه رمضان ، ماه اسلامی روزه روز ، به احتمال زیاد کار نمی کند. اعضای جامعه طولانی مدت می دانند که در گذشته چه چیزی شکست خورده است ، و چرا ، و می تواند این گروه را از تکرار اشتباهات گذشته باز دارد.
• از ابتدا بازیکنان مهمی را در بر می گیرد. اگر مداخله به حمایت یک فرد خاص یا یک آژانس یا گروه خاص نیاز داشته باشد و از ابتدا آنها بخشی از برنامه ریزی بوده اند ، از همکاری آنها اطمینان می یابد.
• این می تواند فرصتی برای شنیدن گروه های غالباً مواد مخدر فراهم شود و به جامعه بیاموزد که آنها چیزهای مهمی برای گفتن دارند.
• این مهارت هایی را آموزش می دهد که بسیار فراتر از فرایند برنامه ریزی است و می تواند به بهبود جامعه در دراز مدت کمک کند. مردم یاد می گیرند جلسات را اجرا کنند ، برای تجزیه و تحلیل داده ها ، ساخت برنامه های استراتژیک - به طور خلاصه ، تبدیل به منابع و رهبران جامعه شوند.
• این می تواند بین اعضای جامعه که ممکن است هیچ تماسی نداشته باشند ، گرد هم آورند و برقرار کنند. به عنوان مثال ، چنین روابطی - بین افراد کم درآمد و رهبران مشاغل - نه تنها از مداخله حمایت می کنند بلکه ممکن است به ایجاد روابط طولانی مدت و تجزیه موانع در جامعه کمک کنند.
• یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی ، هم بین سازمان و هم جامعه و هم در بین افراد درگیر ، اعتماد را ایجاد می کند. این اعتماد می تواند به عنوان پایه ای برای توسعه جامعه آینده و اقدامات جامعه باشد.
• یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی به طور کلی منعکس کننده مأموریت و اهداف ریشه های چمن و سازمان های جامعه محور است. یک رویکرد مشارکتی با داشتن زیربنای همکاری ، فراگیر و توانمندسازی ، ایده آل هایی را تشکیل می دهد که پایه های اکثر ریشه های چمن و سازمان های مبتنی بر جامعه را تشکیل می دهد.
• این به معنای احترام به همه افراد جامعه است ، و بنابراین استانداردی را برای مشارکت و توانمندسازی جامعه تعیین می کند که سایر سازمان ها - و جامعه به طور کلی - ممکن است احساس کنند که از آن پیروی می کنند.
• از نظر منطقی ، یک رویکرد برنامه ریزی مشارکتی باید مؤثر باشد. این واقعیت که شامل دیدگاه ها و دیدگاه های همه افراد آسیب دیده از مداخله است ، باید برای اطمینان از شناسایی و پرداختن به همه دارایی ها و نیازها تلاش کند و عواقب ناخواسته به حداقل می رسد.
• سرانجام ، این کارها را به روشی که باید انجام شود انجام می دهد. این به هوش همه احترام می گذارد ، ایده ها و تجربه همه را برای همه ارزیابی می کند و به همه یک اندازه گیری کنترل می دهد. با توانمندسازی جامعه و به ویژه جمعیت هدف ، به جای اینکه فقط ایده های خود را بر روی یک ساختار اجتماعی که از قبل وجود دارد ، بیان کند ، سازمان شما می تواند به آرمان های خود ماده ای بدهد. در تجزیه و تحلیل نهایی ، برخی از رویکردهای مشارکتی تقریباً همیشه اخلاقی ترین راه برای برنامه ریزی مداخله جامعه است.

مضرات یک رویکرد برنامه ریزی مشارکتی چیست؟

درک و پیش بینی این ملاحظات و تصمیم گیری در مورد اینکه چه موقع و چگونه یک رویکرد برنامه ریزی مشارکتی می تواند در وضعیت شما کار کند ، بسیار مهم است.

• یک روند مشارکتی بیشتر طول می کشد. یک گروه متنوع همیشه برای تصمیم گیری و نتیجه گیری از یک گروه فردی یا کوچک به نتیجه می رسند.
• اعضای جمعیت هدف یا جامعه ممکن است با "متخصصان" در مورد آنچه لازم است موافق نباشند.
• برای اعضای جامعه و سازمان ممکن است آموزش لازم باشد. اعضای جمعیت هدف و جامعه ممکن است دانش یا تجربه فنی مهمی نداشته باشند و ممکن است نیاز به درک برخی از تئوری ها یا تمرین های گذشته داشته باشند تا ببینند سازمان در تلاش است چه کاری انجام دهد. برخی ممکن است برای شرکت کامل در فرایند برنامه ریزی به مهارت های جدیدی نیاز داشته باشند. از طرف دیگر ، این سازمان ممکن است نیاز به کسب اطلاعات بیشتر در مورد فرهنگ محلی ، مسائل سیاسی و تاریخ جامعه برای تنظیم مداخله در جامعه و جلوگیری از خطاهای گذشته داشته باشد. آموزش زمان می برد.
• یک فرد مصمم اگر به خوبی اداره نشود ، می تواند کل روند را خراب کند. کسی که تبر خاصی برای خرد کردن دارد ، یا کسی که متقاعد شده است که فقط او می داند چه چیزی برای جامعه مناسب است می تواند یک روند مشارکتی را بسیار دشوار کند. رسیدگی به این وضعیت می تواند هم تاکتیک و هم به سختی داشته باشد.
• ممکن است اطمینان از اینکه همه افراد مناسب به میز می رسند دشوار باشد. برخی از افراد کلیدی ممکن است به سادگی بخواهند شرکت کنند. جناح های موجود در جامعه ، سابقه تلاش های ناکام برای برقراری ارتباط یا مقابله با مشکلات ، نادانی که گروه ها یا افراد مهم هستند ، یا فقط بی اعتمادی اساسی ممکن است وظیفه ایجاد یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی را پیچیده کند. با این حال ، غلبه بر این سد می تواند عواقب مثبت عمیقی در جامعه در دراز مدت داشته باشد.
• یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی از طرف همه صبر و تعهد می کند. مردم مجبورند تعهد خود را به مرور زمان حفظ کنند ، در حالی که در مورد موضوعاتی که ممکن است احساسات محکمی داشته باشند ، مدنی بمانند و مایل به سازش باشند. چند کلمه نادرست ، یا یک یا تعداد کمی از افراد کلیدی که علاقه خود را از دست می دهند می توانند کل روند را ناراحت کنند.

در حالی که این مضرات چالش های بالقوه یا واقعی را برای موفقیت یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی ارائه می دهد ، غلبه بر آنها ممکن است به طرز چشمگیری امکان طراحی و انجام مداخله مؤثر در جامعه را افزایش دهد.

سطح برنامه ریزی مشارکتی چقدر است؟

چندین روش برای در نظر گرفتن برنامه ریزی مشارکتی وجود دارد. همانطور که در بحث فوق از مزایا و مضرات نشان داده شده است ، این نوع فرایند همیشه ، حتی در بهترین حالت ، تجارت بین کارآیی و فراگیر را ارائه می دهد. فشار زمان ، نیازهای جامعه ، مهارت ها و تجربه افراد شرکت کننده و ماهیت مداخله ، از جمله عوامل دیگر ، همه به دیکته شکل واقعی فرایند برنامه ریزی کمک می کنند.

بنابراین امکانات چیست؟فقط می خواهید مشارکتی باشید؟دیوید ویلكوكس ، در "راهنمای عالی مشارکت مؤثر" خود ، موارد زیر را به عنوان الگویی از سطوح مختلف مشاركت احتمالی ارائه می دهد:

• اطلاعات - کمترین کاری که می توانید انجام دهید این است که به مردم بگویید که برنامه ریزی شده است.
• مشاوره - شما تعدادی گزینه را ارائه می دهید و به بازخوردی که می گیرید گوش می دهید.
• تصمیم گیری در کنار هم - دیگران را ترغیب می کنید تا ایده ها و گزینه های دیگری را ارائه دهند و در تصمیم گیری در مورد بهترین راه پیش رو شرکت کنند.
• با هم همکاری می کند - نه تنها علایق مختلف با هم تصمیم می گیرند که بهترین ها چیست ، بلکه آنها برای انجام آن همکاری می کنند.
• حمایت از ابتکارات مستقل جامعه - شما به دیگران کمک می کنید آنچه را که می خواهند انجام دهند - شاید در چارچوبی از کمک های مالی ، مشاوره و پشتیبانی ارائه شده توسط دارنده منابع.

هر یک از این سطوح ممکن است در شرایط مختلف یا با گروه های مختلف مناسب باشد ، اگرچه فقط در "تصمیم گیری با هم" و بالاتر ، آنها واقعاً به این معنا که این اصطلاح در این بخش استفاده می شود ، کاملاً مشارکتی هستند.

چه زمانی برنامه ریزی مشارکتی مناسب است؟

فقط اطلاعات ممکن است مناسب باشد:

• دوره عمل قبلاً تصمیم گرفته شده است - به عنوان مثال توسط یک سرمایه گذار ،
• شما به سادگی در مورد چیزی که در حال انجام است گزارش می دهید
• شما مردم را آگاه می کنید تا اطلاعاتی داشته باشند که بعداً بخشی از یک تلاش مشارکتی باشند

فقط مشاوره ممکن است مناسب باشد:

• شما می خواهید خدمات موجود را ارزیابی یا بهبود بخشید
• گزینه های محدودی وجود دارد ، و شما در حال تلاش برای انتخاب آنها هستید
• دلایل فنی وجود دارد - باز هم ، شاید به دلیل سرمایه گذار - چرا فقط افراد یا گروه های خاصی می توانند به طور رسمی در روند برنامه ریزی شرکت کنند

اما به یاد داشته باشید ، اگر با افراد جامعه مشورت می کنید ، باید به آنچه آنها به شما می گویند توجه کنید. اگر به سادگی می خواهید ایده ها و توصیه های آنها را نادیده بگیرید ، به هیچ وجه نباید مشورت کنید. از شما خواسته می شود و سپس نادیده گرفته می شود ، بسیار توهین آمیز و عصبانیت تر از آن است که در وهله اول از آنها خواسته شود. حداقل ، مردم مستحق توضیح این هستند که چرا توصیه های آنها دنبال نمی شود.

تصمیم گیری با هم ممکن است مناسب باشد:

• مهم است که همه از این طرح مالکیت داشته باشند
• شما می خواهید ایده های تازه از هرچه بیشتر منابع
• شما می توانید افرادی را که مداخله مستقیماً روی آنها تأثیر می گذارد ، بکشید
• تعهدی برای ارائه پشتیبانی از طریق فرآیند برای کسانی که به آن نیاز دارند وجود دارد
• زمان کافی وجود دارد

در واقعیت ، همانطور که قبلاً نیز ذکر شد ، یک روند برنامه ریزی اغلب با مهلت پیشنهادی ، شدت نیاز محدود می شود (اگر نوجوانان هر روز با آتش سوزی در حال مرگ هستند ، یک برنامه پیشگیری از خشونت باید سریع انجام شود) ، الزامات دیگر دیگرشرکا یا سرمایه گذاران و غیره. ترفند تعادل مشارکت و محدودیت زمان و تلاش برای استفاده از بالاترین سطح مشارکت ممکن در این شرایط است.

بازی با هم ممکن است مناسب باشد:

• مداخله مؤثرتر از آن است که توسط یک نهاد واحد انجام شود
• نیاز یک سرمایه گذار برای نظارت بر جامعه وجود دارد
• تعهد به توسعه یک مشارکت واقعی وجود دارد
• همه از بازی با هم سود می برند
• یک هدف از مداخله فرض نهایی رهبری یا یادگیری مهارتهای رهبری توسط جمعیت هدف و یا دیگران در جامعه است

کلمه "مشارکت" به معنای رابطه برابر است ، جایی که همه صدای برابر دارند و قدرت و مسئولیت در کجا به طور مساوی به اشتراک گذاشته می شود. ایجاد چنین رابطه ای ، حتی در شرایطی که همه واقعاً آن را بخواهند ، یک کار سریع یا آسان نیست. زمان ، تعهد هم به روند و هم به محصول نهایی (مشارکت) و تمایل به هوا و کار از طریق اختلاف نظرها و اختلافات فلسفی طول می کشد. اگر حاضر نیستید خود را به پیشرفت یک مشارکت واقعی اختصاص دهید ، ممکن است با هم عمل کند فقط یک هدف آینده برای سازمان و جامعه شما باشد.

حمایت از ابتکارات محلی ممکن است مناسب باشد:

• تعهد به توانمندسازی جامعه وجود دارد
• جامعه تمایل و حداقل برخی از ابزارها را برای شروع و اجرای یک مداخله موفق دارد
• در صورت لزوم تعهدی برای ارائه آموزش و پشتیبانی وجود دارد
• سازمان شما فقط می تواند پشتیبانی را ارائه دهد ، یا فقط می تواند برای مدت کوتاهی مداخله کند

همانطور که سعی می کنید تعیین کنید که برای وضعیت شما در چه سطح مشارکت مناسب است ، این موضوع را در نظر بگیرید: یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی این امکان را دارد که به یک کاراکتر تبدیل شود و فقط به این معنی باشد که جامعه را متقاعد کند که یک روند مشارکتی در جریان است.

یک مربی بزرگسال با پدر و مادر خود که در کارخانه یکی از خودروسازان بزرگ دیترویت کار می کرد ، مکالمه ای را انجام داد. این شرکت مدیریت کیفیت کل را آغاز کرده بود و کارگران کارخانه را دوباره سازماندهی کرده بود. هر تیم شامل کارگران هر مرحله در فرآیند تولید خودرو بود و به معنای مسئولیت ساخت یک ماشین کامل از ابتدا تا انتها بود. علاوه بر این ، هر تیم قرار بود بتواند رویه های خود را تغییر دهد تا آنها را کارآمدتر یا آسان تر کند و در نتیجه از طریق دانش و مهارت اعضای تیم ، تولید را بهبود بخشد.

مرد جوان با دانستن اینکه پدر و مادرش یک فعال و سوسیالیست اتحادیه دیرینه است ، گفت: "این باید عالی باشد. کارگران در واقع کنترل تولید را دارند."با این حال ، پدر شوهر به سرعت حباب را پشت سر گذاشت."نه ، این مانند گذشته است ، مگر اینکه اکنون ما ما را در جلسات بنشینند و به آنها بگویند که فکر می کنیم قبل از اینکه ما را نادیده بگیرند. هیچ چیز تغییر نکرده است. آنها فقط حرکات را پشت سر می گذارند ، بنابراین می توانند به عموم مردم بگویند"دوباره کاری متفاوت انجام می دهم."

چه زمانی برنامه ریزی مشارکتی مناسب نیست؟

همچنین برخی از دستورالعمل های کلی برای زمانی که یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی ممکن است به هیچ وجه مناسب نباشد ، از جمله:

• به عنوان مثال ، ممکن است یک کمک هزینه بلافاصله نوشته شود ، یا یک وضعیت - ممکن است خشونت جوانان - ممکن است به چنین بحران رسیده باشد که باید بلافاصله به آن رسیدگی شود. در چنین شرایطی ، ممکن است انجام برخی از برنامه ریزی های مشارکتی پس از واقعیت ، یا تنظیم مداخله قبل از شروع ، یا برنامه ریزی مرحله بعدی خود باشد.
• هنگامی که یک جامعه به طرز وحشیانه ای تقسیم می شود ، دریافت همه - یا حتی هر یک از جناح های رقیب به همان جدول غیرممکن است.
• هنگامی که هیچ راهی برای ارائه پشتیبانی مناسب - تسهیل ، ساختار و غیره - برای این روند وجود ندارد.
• هنگامی که جمعیت هدف به سادگی علاقه ای به شرکت در آن ندارند و فقط می خواهد سازمان از آن مراقبت کند. یک هدف ممکن است علاقه مند به آنها باشد ، اما این ممکن است بخشی از مداخله باشد نه بخشی از روند برنامه ریزی.
• هنگامی که مداخله به دانش فنی از نوعی که جمعیت هدف و اعضای جامعه به سادگی ندارند ، استوار است.
• هنگام مشارکت همه یا بیشتر ذینفعان به دلیل فاصله ، زمان یا سایر موارد ، از نظر لجستیکی امکان پذیر نیست.
• هنگام تأمین بودجه محدودیت ها یا مقررات سرمایه گذاران اجازه نمی دهد.
• هنگامی که بین سازمان و جامعه اعتماد وجود ندارد. این ممکن است به این دلیل باشد که سازمان جدید و تأیید نشده است ، یا به دلیل تاریخ گذشته. در شرایط دوم ، احیای مجدد اعتماد مهم است ، اما ممکن است انجام این کار قبل از برنامه ریزی مداخله امکان پذیر نباشد.

چه کسی باید در یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی شرکت کند؟

پاسخ ایده آل در اینجا هرکسی است که تحت تأثیر مداخله پیشنهادی قرار می گیرد ، اما به ندرت ممکن است یا حتی مطلوب است. شما ممکن است در مورد هزاران نفر صحبت کنید ، خیلی ها برای یک فرایند برنامه ریزی مؤثر. در واقعیت ، برای همه افراد درگیر باید نمایندگی قوی و مؤثر وجود داشته باشد ، از جمله:

اهداف تغییر

اهداف تغییر افرادی هستند که مداخله در آن انجام می شود یا چه کسی در نظر گرفته شده است. این می تواند بسیار خاص باشد (به عنوان مثال مادران نوجوان ، برای یک برنامه آموزش شغلی با هدف والدین نوجوان) یا بسیار کلی (جامعه به طور کلی ، برای ابتکار عمل پیشگیری و قطع سیگار با هدف همه افراد جامعه).

در اینجا دو گروه وجود دارد که در اینجا مورد توجه قرار می گیرند:

• اعضای جامعه هدف ، هم کسانی که مداخله به طور خاص متمرکز شده اند ، و دیگران که فرهنگ ، سن ، زبان یا سایر خصوصیات خود را به اشتراک می گذارند.
• افرادی که جامعه هدف آنها را سازندگان چشمگیر می دانند. آنها ممکن است عضو خود جمعیت هدف یا افراد خارجی باشند - روحانیت ، مشاوران ، اعضای سابق جامعه که هم اکنون در محافل قدرت ، سیاستمداران و غیره حرکت می کنند - که افراد جامعه هدف اعتماد دارند و به آنها اعتماد می کنند.

عوامل تغییر

عوامل تغییر افرادی هستند که سیاست یا افکار عمومی را ایجاد می کنند یا تأثیر می گذارند. اینها شامل سیاست گذاران واقعی است ، اما همچنین افراد تحت تأثیر جامعه را تحت تأثیر قرار می دهد ، که می توانند با حمایت یا مخالفت خود به مداخله کمک یا مسدود کنند.

سیاست گذاران

• مقامات منتخب محلی یا منصوب شده
• مقامات منتخب یا منصوب ایالتی یا فدرال که در جامعه تأثیر می گذارند یا مسئله ای که در آن مداخله انجام می شود.

اگر مقامات منتخب موافقت کنند که در برنامه ریزی شما شرکت کنند ، آنها اغلب دستیاری را برای نمایندگی از آنها می فرستند. این امر می تواند برای مقامات خود که در آن شرکت می کنند ارجح باشد ، زیرا دستیاران غالباً تأثیر زیادی بر روی کارفرمایان خود دارند و همچنین احتمالاً زمان شرکت کامل در آن را دارند.

• روسای آژانس های عمومی محلی (بهزیستی ، به عنوان مثال) که در واقع سیاست را در جامعه اداره می کنند. اگر از ابتدا درگیر شوند ، ممکن است بتوانند قوانین را خم کنند یا در غیر این صورت رویه های خود را تغییر دهند تا راه مداخله را صاف کنند.
• اساتید یا محققان دانشگاه محلی که به عنوان متخصص موضوع مورد نظر مورد توجه قرار می گیرند.

افراد با نفوذ در جامعه

• اعضای جامعه تجاری. دلایل زیادی برای تلاش برای درگیر کردن جامعه تجارت وجود دارد: آنها تمایل دارند که عملی باشند ، اغلب یک ویژگی مفید. آنها همچنین تمایل به محافظه کار دارند ، به طوری که اگر از تلاش حمایت کنند ، اعتبار آنها - و در نتیجه ، خود مداخله - ممکن است در بین سایر عناصر محافظه کارانه در جامعه زیاد باشد. آنها غالباً به طور مستقیم تحت تأثیر موضوعاتی مانند بی سوادی ، بهداشت کارمندان ، بیمه ، محیط زیست و غیره قرار می گیرند ، بنابراین ممکن است سریع شاهد نیاز به مداخله باشد. نکته آخر اینکه آنها اغلب به پول دسترسی دارند ، که ممکن است برای حفظ مداخله به مرور زمان مهم باشد.
• روحانیت و جامعه ایمان. در بسیاری از جوامع ، روحانیت از تأثیر زیادی برخوردار است و بسیاری از آنها مشارکت در موضوعات جامعه را بخشی از مأموریت معنوی خود می دانند. گروه های مبتنی بر ایمان ، به دلیل انسجام ، احساس هدف و جایگاه اخلاقی آنها ، می توانند نیروهای قدرتمندی در یک جامعه باشند.
• رهبران طبیعی ، کسانی که دیگران به آنها احترام می گذارند و به آنها گوش می دهند.
• رسانه ها یا دیگران که یک بستر عمومی دارند.
• مدیران یا کارمندان سازمان های دیگر که تحت تأثیر مشکل یا مسئله قرار دارند. بسیاری از این افراد ممکن است در جامعه بسیار مورد احترام یا شناخته شده باشند.

• مدرسه
• پلیس
• بیمارستان های محلی ، کلینیک ها و سازمان های نگهداری بهداشت
• خدمات برای جوانان
• مراکز بهداشت روانی
• درمانگران خصوصی
• کارفرمایان
• راه متحد

اعضای علاقه مند جامعه

به عنوان مثال ، این ممکن است شامل والدین ، جوانان یا پرسنل مدرسه برای مداخله ای با جوانان باشد. بسیاری از سالمندان وقت ، تمایل و تجربه را برای داوطلبان عالی جامعه دارند. افرادی که علاقه شخصی یا حرفه ای به این موضوع دارند نیز ممکن است بخواهند شرکت کنند - والدینی که فرزندانشان مشکل مواد مخدر ، دانشجویان فارغ التحصیل ، معلمان بازنشسته یا پزشک دارند.

اعضای خود سازمان

مدیران و کارمندان خط ، داوطلبان ، شرکت کنندگان فعلی ، اعضای هیئت مدیره و هواداران.

برای به دست آوردن یک فرآیند برنامه ریزی مشارکتی که در حال اجرا و اجرای آن هستید ، باید چه کاری انجام دهید؟

ذینفعان را استخدام کنید

اولین قدم آشکار برای شروع یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی ، پیدا کردن افراد برای شرکت در آن است. برخی از این موارد به سادگی به شبکه سازی و کارهای قدیمی قدیمی متکی است ، اما یک فرآیند منطقی نیز وجود دارد که آن را همراهی می کند.

ذینفعان را شناسایی کنید

ذینفعان را چگونه تعریف می کنید؟لیست شرکت کنندگان احتمالی در این بخش مکانی برای شروع است. مداخله شما ممکن است به همه یا حتی بسیاری از این گروه ها یا افراد احتیاج نداشته باشد. برای تعیین اینکه چه کسی باید شرکت کند ، بهترین سؤال برای پرسیدن این است که "چه کسی مستقیماً تحت تأثیر این مداخله قرار خواهد گرفت؟"

پاسخ ها در اینجا بسته به ماهیت مداخله بسیار متفاوت خواهد بود. اگر از مالیات دهندگان خواسته شود مستقیماً هزینه آن را بپردازند - از طریق مالیات بر دارایی ، به عنوان مثال ، زیرا آنها برای بسیاری از برنامه های مدرسه می توانند - پس هم مقامات جامعه و هم مالیات دهندگان معمولی باید صدا در آن داشته باشند. اگر از پلیس یا سایر کارمندان جامعه خواسته شود که وظایف اضافی را به عهده بگیرند یا به روش های خاصی برای انجام کار مداخله همکاری کنند ، باید در برنامه ریزی گنجانده شوند.

این موارد همیشه باید حداقل اعضای کارمندان و هیئت مدیره سازمان و جمعیت هدف را شامل شود. به طور کلی ، شامل اعضای جامعه نیز می شود ، به خصوص اگر:

• این مداخله برای موفقیت به پشتیبانی یا مشارکت جامعه نیاز دارد
• مداخله به طور کلی بر جامعه تأثیر خواهد گذاشت
• از جامعه خواسته می شود به نوعی تغییر کند - نگرش ، رفتار ، فرضیات ، آئین نامه و غیره.

حتی اگر جامعه ذینفع خاصی نباشد ، ممکن است معقول باشد که اعضای جامعه را در یک فرایند برنامه ریزی درگیر کنید. هر مداخله برای موفقیت به سطح پشتیبانی جامعه نیاز دارد. مشارکت جامعه در برنامه ریزی به اطمینان از این پشتیبانی کمک می کند.

کلمه را بیرون بیاورید

اگر قرار است فرآیند شما تا حد امکان فراگیر باشد، باید از راه های زیادی برای اطلاع رسانی به جامعه در مورد آن استفاده کنید - بیانیه های مطبوعاتی، داستان های روزنامه، آگهی ها، پوسترها، و اطلاعیه های خدمات عمومی (PSA) در رادیو و تلویزیون. و همچنین ارائه های اجتماعی، تماس شخصی (چه به صورت حضوری یا تلفنی)، پیام های پستی و غیره. اگر می خواهید فقط گروه های خاصی را در جامعه اطلاع دهید، با افرادی در آن گروه هایی که قبلاً می شناسید شروع کنید. آنها کمک خواهند کرد تا این خبر را به دوستان و آشنایان خود منتقل کنند و آنها نیز آن را بیشتر منتقل کنند. آنها همچنین می توانند به شما در تصمیم گیری در مورد مکان قرار دادن سایر اطلاعات کمک کنند تا گروه های هدف احتمالاً با آن مواجه شوند.

مطمئن شوید که پیام شما ساده و واضح و به زبان هایی است که جامعه به آن صحبت می کند. این بدان معناست که هم از انگلیسی ساده و قابل فهم استفاده کنید و هم از زبان های دیگری که توسط افراد جامعه صحبت می شود استفاده کنید. به عنوان مثال، پیام شما ممکن است به هر دو زبان انگلیسی و اسپانیایی یا به تعدادی زبان باشد تا به همه برسد.

همچنین مطمئن شوید که پیام شما در مکان هایی نمایش داده می شود که توسط کسانی که هدف آن ها هستند دیده یا شنیده می شود. سوپرمارکت ها، خشکشویی ها، کافه ها، ایستگاه های رادیویی و تلویزیونی به زبان اقلیت ها، آژانس های خاص و غیره ممکن است مکان های خوبی برای ارسال پیام شما باشند.

فرآیند برنامه ریزی را تشکیل دهید

فردی را برای تشکیل فرآیند انتخاب کنید

صرف نظر از اینکه بعد از آن چه اتفاقی می افتد، یک نفر باید افراد را دور هم جمع کند و اولین جلسه را برگزار کند. اگر آن شخص با یک گروه خاص شناسایی شود، احتمالاً آن گروه مسئول فرآیند برنامه ریزی خواهد بود. بسته به جامعه، مهم است که به دقت در مورد اینکه چه کسی باید در آن موقعیت باشد فکر کنید.

گاهی اوقات بهترین کار این است که فردی از خارج از گروه - اغلب یک مقام منتخب یا شخصیت مورد احترام دیگر - را برای برگزاری اولین جلسه پیدا کنید. این نوع انتخاب هم به مداخله اعتبار می بخشد و هم آن را به عنوان یک تلاش جامعه و نه یک سازمان خاص شناسایی می کند.

در شرایطی که یک گروه اصلی متنوع فرآیند را آغاز کرده است، ممکن است برای آن گروه منطقی باشد که اولین جلسه را تشکیل دهد. در این صورت ممکن است رئیس گروه دعوت کننده باشد. در موارد دیگر - به ویژه در جایی که سازمان به مقدار زیادی از حمایت جامعه برای کارکرد آن نیاز دارد - ممکن است منطقی باشد که مداخله را به عنوان پروژه سازمان خود معرفی کنید. در این شرایط، یک رئیس یا مدیر هیئت مدیره انتخاب منطقی برای تشکیل فرآیند برنامه ریزی خواهد بود.

یک جلسه اولیه برگزار کنید

یک جلسه اولیه ممکن است برای تعداد بسیار زیادی از افراد (به عنوان مثال کل جامعه یا همه جمعیت هدف) یا برای یک گروه کوچکتر (یک نماینده از هر یک از چندین آژانس و سازمان ، چند عضو منتخب از اعضای انتخاب شده ، باز باشد. گروه هدف و غیره). زمان ، مکان و لحن این جلسه همه در اطمینان از اینکه مردم مایل به شرکت در آن و در فرایندی هستند که در پی می آید ، مهم هستند. برخی از کارهایی که می توانید برای کمک به موفقیت در آن انجام دهید:

• قبل از جلسه ، سعی کنید تا حد امکان شخصاً بسیاری از افراد را دعوت کنید. اگر بدانند کسی به حضور خود در آنجا اهمیت می دهد ، مردم به احتمال زیاد می آیند.
• برنامه های جلسه را در مورد راحتی شرکت کنندگان برنامه ریزی کنید ، نه به راحتی سازمان. عصرها ، آخر هفته ها - حتی برگزاری دو یا چند جلسه در زمان های مختلف - ممکن است این امکان را برای افراد بیشتری فراهم کند.
• جلسه را در مکانی مناسب و راحت برای همه افراد درگیر برگزار کنید. اگر جامعه به جناح ها تقسیم شد ، مکانی خنثی را انتخاب کنید که همه "ایمن" می دانند. اگر چنین مشکلی وجود ندارد ، مکانی را انتخاب کنید که پیدا کردن و دستیابی به همه آنها نسبتاً آسان باشد (در یک خط اتوبوس ، پارکینگ فراوان ، به همان اندازه مناسب برای چندین محله ، که به طور مرکزی در یک منطقه روستایی و غیره واقع شده است)
• مقداری غذا و نوشیدنی تهیه کنید. وجود غذا ، تشریفات را کاهش می دهد و باعث می شود همه چیز راحت تر شود.
• با دقت در نظر بگیرید که چه کسی جلسه را اجرا می کند. این انتخاب ممکن است دیکته کند که چند نفر مایل به شرکت در این روند هستند.
• اگر جامعه چند زبانه است ، حتماً مترجمان را حضور داشته باشید یا همه چیز را به زبان های مختلف ارائه دهید ، به طوری که همه احساس می کنند.
• فعالیت ها را به گونه ای برنامه ریزی کنید که هر کس در این جلسه فرصتی برای شنیدن وجود داشته باشد ، چه در گروه بزرگتر و چه در گروه کوچکتر. شما از افراد آنجا خواسته اید که در یک فرایند برنامه ریزی شرکت کنند: آنها از همان ابتدا باید ببینند که شما در مورد آن جدی هستید و ایده های آنها جدی گرفته می شود.
• در پایان جلسه ، باید یک قدم بعدی روشن وجود داشته باشد ، و همه باید بدانند که چیست. هیچ چیز نمی تواند یک فرآیند برنامه ریزی مشارکتی را سریعتر از ایجاد اشتیاق و ترک آن با جایی برای رفتن کنار بگذارد.

یک جلسه بزرگ همیشه بهترین راه برای تشکیل یک فرآیند نیست. در برخی از جوامع، یا با برخی از گروه ها، چندین جلسه کوچکتر، یا جلسات با یک یا دو یا سه نفر ممکن است راهی برای شروع باشد. یک جلسه بزرگ ممکن است برای افراد یا گروه های خاصی ترسناک باشد: ممکن است در آن شرکت نکنند، یا اگر شرکت کنند تمایلی به صحبت کردن نداشته باشند. مانند هر فرآیند دیگری، مهم است که از جایی شروع کنید که شرکت کنندگان احساس راحتی کنند و از آنجا کار کنید.

روند برنامه ریزی را حفظ کنید

پس از شروع فرآیند برنامه ریزی، باید آن را حفظ کرد. شرکت کنندگان باید به علاقه خود ادامه دهند، پشتیبانی باید در مواقع مورد نیاز ارائه شود، تعارضات باید حل شود، روش هایی باید ابداع شود تا فرآیند به طور معقولی کارآمد بماند، اهداف و ضرب الاجل تعیین شود و غیره.

فردی را برای هدایت فرآیند برنامه ریزی انتخاب کنید

یک نفر - به طور واقع بینانه، معمولاً مدیر یا مدیر دیگری سازمان است که مداخله را انجام می دهد، اما می تواند یک رئیس هیئت مدیره، یک تسهیل کننده خارجی یا یک عضو جامعه باشد - باید آنچه را که اتفاق می افتد نظارت کند و مطمئن شود که هیچ چیز برنامه ریزی را از مسیر خارج نمی کند.. یافتن فرد مناسب برای ایفای این نقش بسیار مهم است. او باید بتواند با همه افراد درگیر به خوبی ارتباط برقرار کند، تصویر بزرگ و همچنین جزئیات را ببیند، و به خوبی با مشکلات بین فردی و لجستیکی برخورد کند.(به همین دلیل است که یک تسهیل کننده خارجی گاهی اوقات یک سرمایه گذاری خوب است.)

آیا به یک تسهیل کننده خارجی نیاز دارید؟در شرایطی که شکاف ها عمیق هستند، یا جایی که هیچکس مهارت های لازم برای حفظ روند برنامه ریزی را ندارد، ممکن است به یک تسهیل کننده بی طرف و با تجربه نیاز باشد. تسهیل کننده ای که هیچ سهم شخصی در فرآیند یا جامعه ندارد، ممکن است بتواند پویایی بین گروه های درگیر در فرآیند را ببیند - و از بین ببرد. مهارت های او ممکن است برای رسیدگی به آن فرد دشواری که قبلاً به آن اشاره شد، یا کمک به گروه های نژادی مختلف برای غلبه بر سوء ظن متقابل مورد نیاز باشد. او همچنین ممکن است بتواند کاری کند که طبیعتاً فرآیندی درهم و برهم است، کارآمدتر و مؤثرتر باشد.

این که آیا برنامه ریزی شما به یک تسهیل کننده خارجی احتیاج دارد یا خیر ، تا حد زیادی به شخصیت جامعه شما و شخصیت روابط بین عناصر مختلف آن بستگی دارد. یک تسهیل کننده خوب به طور کلی ارزان نمی آید ، بنابراین اگر به یکی از آنها احتیاج دارید ، باید تصمیم بگیرید که آیا می توانید هزینه استخدام او را داشته باشید. اما اگر می خواهید مداخله ای را انجام دهید ، باید تصمیم بگیرید که آیا شما می توانید هزینه استخدام او را نکنید.

تصمیم بگیرید که چه کسی تصویب نهایی را در یک طرح صادر می کند

اگر ، همانطور که اغلب اتفاق می افتد ، برنامه ریزی واقعی توسط یک گروه نسبتاً کوچک انجام می شود ، معمولاً مکانیسمی برای تصویب این طرح توسط برخی از بدنه بزرگتر یا حاکم وجود دارد.

این بدن ممکن است یکی از چندین شکل را بگیرد:

• جلسه همه ذینفعان
• گروه متنوعی که برای نظارت بر مداخله انتخاب شده اند
• یک جلسه جامعه
• هیئت سازمان
• یک گروه بسیار کوچک - به عنوان مثال مدیر و صندلی هیئت مدیره ، یا حتی فقط یکی از آنها

تعیین کنید که روند برنامه ریزی چه مدت ادامه خواهد داشت

برنامه ریزی که می خواهید انجام دهید ممکن است برای یک ابتکار عمل یا کمپین واحد باشد ، یا ممکن است سالها همکاری در زمینه کار با یک جمعیت بزرگ و متنوع باشد. اگر قرار است گروه برنامه ریزی ادامه یابد ، یا نظارت بر برنامه نهایی ، یا ادامه و تغییر مداخله به عنوان شرایط و تغییر نیازهای جامعه ، یک رویکرد مشارکتی مداوم ممکن است برای موفقیت مداخله اهمیت بیشتری داشته باشد.

چقدر خوب شما این روند را پس از شروع آن حفظ می کنید ، به همان اندازه برای موفقیت آن مهم است و چقدر خوب آن را شروع می کنید. به یاد داشته باشید که فرایند برنامه ریزی خود فقط یک آغاز است.

خلاصه

یک فرایند برنامه ریزی مشارکتی - روشی که در آن همه ذینفعان درگیر هستند - اغلب مؤثرترین و فراگیرترین روش برای برنامه ریزی مداخله جامعه است. یک فرایند مشارکتی مالکیت جامعه و پشتیبانی از مداخله را فراهم می کند. اطلاعات مربوط به تاریخ جامعه ، سیاست و اشتباهات گذشته ؛و احترام و صدایی برای همه. همچنین به زمان ، مراقبت ، احترام متقابل و تعهد نیاز دارد.

برای انجام چنین فرایندی به خوبی ، باید با دقت در نظر بگیرید که در این شرایط چه سطح مشارکت مناسب ترین است. شما همچنین باید ذینفعان را شناسایی کنید و با استفاده از تکنیک های ارتباطی که برای رسیدن به آنها طراحی شده است ، اطمینان حاصل کنید که همه آنها به جدول می رسند.

باید در انجام روند کار مراقب باشید. شخص و روشهای انتخاب شده برای تشکیل آن می توانند هم در مورد اهداف شما پیام ارسال کنند و هم تأثیر خوبی در کدام یک و چه تعداد شرکت کننده جذب می کنید.

سرانجام ، این روند باید با گذشت زمان حفظ شود ، به طوری که حرکت از بین نرود. اگر بتوانید یک فرآیند برنامه ریزی را مدیریت کنید که تمام این الزامات را برآورده کند ، این احتمال وجود دارد که شما با یک مداخله موفق در جامعه روبرو شوید ، کاری که واقعاً کار می کند و نیازهای جامعه را برآورده می کند.

همکار فیل رابینوویتز

منابع آنلاین

فصل 18: انتشار و اجرای در "مقدمه روانشناسی جامعه" توضیح می دهد که چرا مداخلات "معتبر" و "مؤثر" اغلب هرگز مورد استفاده قرار نمی گیرند ، روشهای مؤثر برای استفاده از یافته های تحقیق به منظور بهبود سلامت و مزایای روشهای مشارکتی که ارائه می دهندمشارکت عادلانه تر در ایجاد و استفاده از دانش علمی.

تمرکز بیشتر بر برنامه ریزی "مشارکتی". مقالات کوتاه در مورد مشارکت و مزایای آن.

یادگیری پیوندهای پایداری و مقالات در مورد مشارکت و بسیاری از موضوعات دیگر مرتبط با فعالیت و توسعه جامعه. بسیاری از مطالب مربوط به مسائل زیست محیطی ، اما اطلاعات عمومی و مطالب زیادی در زمینه های دیگر نیز وجود دارد. موتور جستجو را در بالای صفحه مشاهده کنید ، با عنوان "منطقه مورد علاقه دیگری را انتخاب کنید". یک منبع عالی

Mekonginfo ، سیستم اطلاعات منطقه ای در مورد مشارکت در مدیریت منابع طبیعی مشارکت مؤثر اقلیت های قومی در برنامه ریزی مشارکتی (تجربیات یوننان ، چین) ، توسط دکتر هرمان جی تیلمن. تجزیه و تحلیل یک ابتکار برنامه ریزی مشارکتی و برخی از مشکلاتی که با آن روبرو است.

روشهای مشارکتی وب سایتی است که منابعی را برای تولید ایده ها و اقدامات برای توسعه فراگیر و تحولات اجتماعی فراهم می کند.