سقوط بازار سهام در سال 1929

در دهه 1920 ، بسیاری از مردم احساس کردند که می توانند از بازار سهام ثروت کسب کنند. آنها با بی ثباتی بازار سهام ، کل پس انداز زندگی خود را سرمایه گذاری کردند. برخی دیگر سهام را با اعتبار (حاشیه) خریداری کردند. هنگامی که بورس سهام سه شنبه ، 29 اکتبر 1929 ، شیرجه زد ، این کشور آماده نبود. ویرانی اقتصادی ناشی از سقوط بازار سهام در سال 1929 عامل اصلی در شروع رکود بزرگ بود.

زمان خوش بینی

پایان جنگ جهانی اول در سال 1919 دوره جدیدی را در ایالات متحده اعلام کرد. این دوران شور و شوق ، اعتماد به نفس و خوش بینی بود ، زمانی که اختراعاتی مانند هواپیما و رادیو هر چیزی را ممکن می کرد. اخلاق از قرن نوزدهم کنار گذاشته شد. Flappers الگوی زن جدید شد و ممنوعیت اعتماد به نفس در بهره وری انسان عادی را تجدید کرد.

در چنین مواقعی خوش بینی است که مردم پس انداز خود را از زیر تشک خود و خارج از بانک ها بیرون می آورند و آن را سرمایه گذاری می کنند. در دهه 1920 ، بسیاری در بازار سهام سرمایه گذاری کردند.

رونق بازار سهام

اگرچه بورس سهام این شهرت را دارد که یک سرمایه گذاری پرخطر باشد ، اما در دهه 1920 به این شکل ظاهر نشد. با داشتن روحیه ای بسیار زیاد ، بازار سهام در آینده یک سرمایه گذاری معصوم به نظر می رسید.

از آنجا که تعداد بیشتری از مردم در بورس سهام سرمایه گذاری می کردند ، قیمت سهام شروع به افزایش کرد. این نخستین بار در سال 1925 قابل توجه بود. قیمت سهام سپس در طول سالهای 1925 و 1926 به بالا و پایین رسید و به دنبال آن "بازار گاو نر" ، روند صعودی قوی ، در سال 1927. بازار گاوچران قوی حتی افراد بیشتری را برای سرمایه گذاری جلب کرد. تا سال 1928 ، رونق بازار سهام آغاز شده بود.

رونق بازار سهام نحوه مشاهده سرمایه گذاران بازار سهام را تغییر داد. دیگر بازار سهام فقط برای سرمایه گذاری بلند مدت نبود. در عوض ، در سال 1928 ، بازار سهام به مکانی تبدیل شده بود که مردم روزمره واقعاً معتقد بودند که می توانند ثروتمند شوند.

علاقه به بورس سهام به یک زمین متلاشی رسید. سهام به بحث در مورد هر شهر تبدیل شده بود. بحث در مورد سهام در همه جا ، از مهمانی ها تا آرایشگاه ها می توان شنید. از آنجا که روزنامه ها داستانهایی از افراد عادی ، مانند Chauffeurs ، خدمتکار و معلمان را گزارش می کردند و میلیون ها نفر را از بازار سهام خارج می کردند ، علاقه به خرید سهام به صورت تصاعدی رشد کرد.

خرید در حاشیه

تعداد فزاینده ای از مردم می خواستند سهام بخرند ، اما همه پول برای انجام این کار نداشتند. وقتی شخصی پولی برای پرداخت کامل قیمت سهام نداشت ، می توانست سهام "در حاشیه" خریداری کند. خرید سهام در حاشیه بدان معنی است که خریدار مقداری از پول خود را کاهش می دهد ، اما بقیه او را از یک کارگزار وام می گرفت. در دهه 1920 ، خریدار فقط باید 10-20 ٪ از پول خود را پایین آورد و بدین ترتیب 80-90 ٪ از هزینه سهام را قرض گرفت.

خرید در حاشیه می تواند بسیار خطرناک باشد. اگر قیمت سهام پایین تر از مبلغ وام باشد ، کارگزار احتمالاً "تماس حاشیه ای" را صادر می کند ، این بدان معنی است که خریدار باید با پول نقد برای بازپرداخت وام خود دریافت کند.

در دهه 1920 ، بسیاری از دلالان (افرادی که امیدوار بودند پول زیادی در بورس سهام کسب کنند) سهام را در حاشیه خریداری کردند. با اطمینان به آنچه که به نظر می رسید افزایش بی پایان قیمت ها است ، بسیاری از این دلالان از این که به طور جدی خطری را که در نظر گرفته بودند ، غفلت کردند.

علائم مشکل

در اوایل سال 1929 ، مردم در سراسر ایالات متحده در تلاش بودند تا وارد بازار سهام شوند. به نظر می رسید سود آنقدر مطمئن است که حتی بسیاری از شرکت ها پول را در بورس سهام قرار می دهند. حتی بیشتر مشکل ساز ، برخی از بانک ها بدون اطلاع خود ، پول مشتری را در بورس سهام قرار دادند.

با قیمت بازار سهام به سمت بالا ، همه چیز فوق العاده به نظر می رسید. هنگامی که تصادف بزرگ در ماه اکتبر رخ داد ، مردم با تعجب روبرو شدند. با این حال ، علائم هشدار دهنده وجود داشته است.

در 25 مارس 1929 ، بورس سهام دچار یک خرد کوچک شد. این مقدمه ای از آنچه قرار بود بیاید. با شروع قیمت ها ، وحشت در سراسر کشور به عنوان تماس های حاشیه ای - که توسط وام دهندگان برای افزایش ورودی نقدی وام گیرنده - به وجود آمده بود ، صادر شد. هنگامی که بانکدار چارلز میچل اعلام کرد که بانک ملی سیتی مستقر در نیویورک (بزرگترین نهاد امنیتی جهان در آن زمان) وام را ادامه می دهد ، اطمینان وی باعث وحشت شد. اگرچه میچل و دیگران در ماه اکتبر دوباره تاکتیک اطمینان را امتحان کردند ، اما این تصادف بزرگ را متوقف نکرد.

در بهار سال 1929 ، علائم دیگری وجود داشت که نشان می دهد اقتصاد ممکن است به یک بازپرداخت جدی هدایت شود. تولید فولاد کاهش یافت. ساخت خانه کند شد و فروش خودرو از بین رفت.

در این زمان ، تعدادی از افراد معتبر نیز در مورد تصادف قریب الوقوع و قریب الوقوع هشدار دادند. با این حال ، هنگامی که ماه ها بدون یک نفر گذشت ، آنهایی که توصیه می کردند احتیاط می شوند و به طور گسترده ای نادیده گرفته می شوند.

بوم تابستانی

زمانی که بازار در تابستان 1929 افزایش یافت، هر دو سقوط کوچک و مخالفان تقریباً فراموش شدند.

برای بسیاری، افزایش مستمر سهام اجتناب ناپذیر به نظر می رسید. زمانی که ایروینگ فیشر، اقتصاددان اظهار داشت: "قیمت سهام به چیزی رسیده است که به نظر می رسد یک فلات همیشه بالا باشد"، او همان چیزی را بیان می کرد که بسیاری از سفته بازان می خواستند باور کنند.

در 3 سپتامبر 1929، بازار سهام با بسته شدن میانگین صنعتی داوجونز در 381. 17 به اوج خود رسید. دو روز بعد بازار شروع به افت کرد. در ابتدا افت شدیدی وجود نداشت. قیمت سهام در سراسر سپتامبر و اکتبر تا افت شدید پنجشنبه سیاه در نوسان بود.

پنجشنبه سیاه، 24 اکتبر 1929

در صبح روز پنجشنبه 24 اکتبر 1929، قیمت سهام به شدت کاهش یافت. تعداد زیادی از مردم سهام خود را می فروختند. مارجین فراخوان ارسال شد. مردم در سرتاسر کشور این تیک تیک را تماشا کردند، زیرا اعدادی که از آن بیرون می ریزد، عذاب آنها را نشان می دهد.

تیکر به قدری غرق شده بود که نمی توانست با فروش همراه شود. جمعیتی در خارج از بورس نیویورک در وال استریت جمع شده بودند که از رکود مات و مبهوت شده بودند. شایعاتی مبنی بر خودکشی افراد منتشر شد.

برای تسکین بسیاری، وحشت در بعد از ظهر فروکش کرد. هنگامی که گروهی از بانکداران پول خود را جمع کردند و مبلغ زیادی را در بازار سهام سرمایه گذاری کردند، تمایل آنها برای سرمایه گذاری پول خود در بازار سهام دیگران را متقاعد کرد که از فروش خودداری کنند.

صبح تکان دهنده بود، اما بهبودی شگفت انگیز بود. در پایان روز، بسیاری از مردم دوباره سهام را با قیمت هایی که فکر می کردند مقرون به صرفه بود، می خریدند.

در «پنجشنبه سیاه» 12. 9 میلیون سهم فروخته شد که دو برابر رکورد قبلی بود. چهار روز بعد بازار سهام دوباره سقوط کرد.

دوشنبه سیاه، 28 اکتبر 1929

اگرچه بازار در روز پنجشنبه سیاه با افزایشی بسته شده بود، اما اعداد پایین قیمت در آن روز بسیاری از دلالان را شوکه کرد. با امید به خروج از بازار سهام قبل از اینکه همه چیز را از دست بدهند (همانطور که فکر می کردند صبح پنجشنبه داشتند)، تصمیم به فروش گرفتند. این بار با کاهش شدید قیمت سهام، کسی برای نجات آن وارد نشد.

سه شنبه سیاه، 29 اکتبر 1929

29 اکتبر 1929 به عنوان بدترین روز در تاریخ بورس معروف شد و "سه شنبه سیاه" نام گرفت. سفارشات برای فروش آنقدر زیاد بود که دوباره به سرعت عقب افتاد. در پایان بسته شدن، 2 1/2 ساعت از فروش واقعی سهام عقب بود.

مردم در هراس بودند و نمی توانستند به سرعت از شر سهام خود خلاص شوند. از آنجایی که همه در حال فروش بودند و تقریباً کسی خرید نمی کرد، قیمت سهام سقوط کرد.

به جای اینکه بانکداران با خرید سهام بیشتر، سرمایه گذاران را جمع کنند، شایعاتی مبنی بر فروش آنها منتشر شد. وحشت کشور را فرا گرفت. بیش از 16. 4 میلیون سهم در سه شنبه سیاه فروخته شد که یک رکورد جدید است.

قطره ادامه دارد

مبادلات بورس تصمیم به تعطیلی چند روزه در روز جمعه 1 نوامبر گرفتند. هنگامی که آنها در روز دوشنبه، 4 نوامبر برای ساعات محدود بازگشایی شدند، سهام دوباره کاهش یافت.

این رکود تا 23 نوامبر 1929 ادامه یافت، زمانی که به نظر می رسید قیمت ها در حال تثبیت بودند، اما این فقط موقتی بود. طی دو سال بعد، بازار سهام به افت ادامه داد. در 8 ژوئیه 1932، زمانی که میانگین صنعتی داوجونز در 41. 22 بسته شد، به پایین ترین حد خود رسید.

عواقب

اینکه بگوییم سقوط بازار سهام در سال 1929 اقتصاد را ویران کرد، دست کم گرفتن است. اگرچه گزارش های مربوط به خودکشی های دسته جمعی پس از سقوط هواپیما به احتمال زیاد اغراق آمیز بود، اما بسیاری از مردم تمام پس انداز خود را از دست دادند. شرکت های متعددی ویران شدند. ایمان به بانک ها از بین رفت.

سقوط بازار سهام در سال 1929 در آغاز رکود بزرگ رخ داد. اینکه آیا این نشانه ای از افسردگی قریب الوقوع بوده یا علت مستقیم آن هنوز به شدت مورد بحث است.

مورخان، اقتصاددانان و دیگران به مطالعه سقوط بازار سهام در سال 1929 ادامه می دهند، به این امید که راز آنچه که رونق را آغاز کرد و چه چیزی باعث ایجاد وحشت شد را کشف کنند. تاکنون، توافق کمی در مورد علل وجود داشته است. در سال های پس از سقوط، مقرراتی که خرید سهام با حاشیه و نقش بانک ها را پوشش می دهد، حمایت هایی را به این امید افزوده است که سقوط شدید دیگری هرگز تکرار نشود.