انواع نسبت های مالی - تمام آنچه شما باید بدانید

دو روش وجود دارد که در آن نسبت ها طبقه بندی می شوند. اولین روش سنتی است ، که در آن نسبت ها به منبع بیانیه حسابداری از جایی که دریافت می شود تقسیم می شود. مورد دوم توزیع عملکردی است که بر اساس شایستگی نسبت های مالی و ایده ای که برای آنها محاسبه می شود. نسبت های مالی را می توان به دو نوع (2) طبقه بندی کرد:

• طبقه بندی سنتی
• طبقه بندی عملکردی

بخش سنتی به دلیل صورتهای مالی که تعیین کننده های نسبت ها به آنها تعلق دارند ، ساخته شده است. بر اساس این اصل ، نسبت ها به شرح زیر طبقه بندی می شوند:

• نسبت سود و زیان: نسبت 2 متغیر از صورت مالی P& L به عنوان بیانیه نسبت P& L گفته می شود. به عنوان مثال ، نسبت سود ناخالص به درآمد حاصل از معاملات به نسبت سود ناخالص گفته می شود. با استفاده از هر دو شکل از بیان P& L محاسبه می شود.
• نسبت کامپوزیت: اگر نسبت با 1 متغیر از رکورد P& L و متغیر دیگر از B/S محاسبه شود ، به عنوان یک نسبت کامپوزیت شناخته می شود. به عنوان مثال ، نسبت درآمد اعتباری معاملات به معاملات قابل دریافت (همچنین به عنوان نسبت گردش مالی مطالبات تجاری) با استفاده از 1 شکل از بیانیه P& L (درآمد اعتبار از عملیات) و رقم دیگر (مطالبات تجاری) از B محاسبه می شود./s.
• نسبت ترازنامه: در صورتی که هر دو متغیر از ترازنامه باشند ، به آن نسبت های B/S گفته می شود. به عنوان مثال ، نسبت دارایی های جاری به بدهی های جاری به نسبت فعلی گفته می شود. با استفاده از هر دو شکل از b/s محاسبه می شود.

طبقه بندی عملکردی به دلیل صورتهای مالی که تعیین کننده های نسبت ها به آنها تعلق دارند ، بوده است. بر اساس این اصل ، نسبت ها به شرح زیر طبقه بندی می شوند:

نسبت نقدینگی:

یک شرکت باید برای حفظ سهم خود در هنگام برجسته بودن ، سهام خود را به سهامداران بپردازد. دارایی های شرکت نمی توانند محکم شوند. یک شرکت باید از نقدینگی کوتاه مدت خود مراقبت کند. چنین نسبت هایی به مدیریت نقدینگی کمک می کند ، بنابراین شرکت ممکن است هرگونه مشکل را اصلاح کند. دو (2) نسبت نقدینگی اصلی عبارتند از: نسبت سریع (یا نسبت مایع) و نسبت فعلی.

نسبت اهرم:

نسبت اهرم توانایی شرکت برای پرداخت کسری بلند مدت خود را مشخص می کند. بنابراین آنها ارتباط بین سرمایه مالک و مسئولیت سازمان را تعیین می کنند. آنها واقعاً سلامت مالی بلند مدت یک شرکت را تعیین می کنند ، خواه دارایی کافی برای بازپرداخت همه سهامداران خود و همچنین تمام مسئولیت در مورد B/S باشد. به همین دلیل آنها به عنوان نسبت های بدهی شناخته می شوند. برخی از موارد عبارتند از: نسبت بدهی ، نسبت بدهی ، نسبت سرمایه گذاری سرمایه و غیره.

نسبت سودآوری:

نسبت سودآوری سود حاصل از یک شرکت را بررسی می کند. آنها سود را به درآمد یا سرمایه های اعمال شده یا دارایی های یک شرکت متصل می کنند. این نسبت ها در توانایی شرکت برای به دست آوردن بازده مداوم با توجه به وجوه مورد استفاده آینه می شوند. آنها حتی صحت استراتژی ها و گزینه های تأمین مالی را بررسی می کنند. موارد شامل نسبت سود ناخالص ، بازده نسبت سود سهام نسبت سود عملیاتی و غیره خواهد بود.

نسبت فعالیت:

نسبت فعالیت در محاسبه عملکرد تجارت کمک می کند. آنها در اندازه گیری کارآیی اشتغال از منابعی که یک شرکت در اختیار دارد ، کمک می کنند. آنها ارتباط بین دارایی ها و فروش شرکت را به تصویر می کشند. این نوع نسبت ها ترجیحاً نسبت گردش مالی یا نسبت عملکرد نامیده می شوند. چند نسبت مانند سهام به سرمایه در گردش ، گردش مالی سهام ، گردش بدهکاران و غیره ، تولید یک شرکت را محاسبه می کند.

ذکر شده در بالا این مفهوم است ، که به تفصیل در مورد انواع نسبت های مالی برای دانشجویان کلاس 12 بازرگانی توضیح داده شده است. برای کسب اطلاعات بیشتر ، با Byju در ارتباط باشید.

• ترازنامه چیست؟
• عمل مشارکت
• حسن نیت چیست؟
• درمان حسن نیت
• مشارکت چیست